centje hier, centje daar

Onlangs zei ik tijdens een discussie dat ik sinds de scheiding onbeperkt kan besparen, en toch ook weer niet. Er worden geen kilo’s chocola en chips meer van de supermarkt naar huis gesleept en ik hoef niet meer te schrikken van het aankoopgedrag van Ex, die voor A-merken ging en aanbiedingen totaal over het hoofd zag.

Maar buiten de dagelijkse boodschappen zijn er relatief vaste kosten, die in de meeste gevallen even hoog zijn als voor de scheiding. Oké, hier betaalt een eenpersoonshuishouden ongeveer de helft voor het ophalen van het huisvuil. Maar de huur is gebaseerd op punten, niet op het aantal bewoners. De kosten voor telefoon, water, gas en elektriciteit liggen voor een deel vast, besparingen daar bereik je door minder te gebruiken. Een telefoonaansluiting, tja, die heb je toch wel enigszins nodig. Dan kun je wel bezuinigen op gesprekskosten, maar dat neemt niet weg dat ik voor mijn aansluiting relatief veel betaal terwijl ik weinig telefoneer. Dat abonnement valt iets goedkoper uit omdat het onderdeel is van een pakket met radio, tv en internet. Wat me dan ook weer op de vraag aan mezelf brengt: radio luister ik op internet, televisie kijk ik weinig; is het opzeggen van radio- en tv-aansluiting aan de orde?

Gisteren kreeg ik van mijn energieleverancier de mogelijkheid om mijn maandbedrag te toetsen aan het werkelijke gebruik. En op basis daarvan de gelegenheid het maandbedrag aan te passen. Een goed moment om te kijken hoe ik het in mijn eentje doe. Zonder afwasmachine en magnetron, maar wel met een elektrische oven die ik steeds vaker ben gaan gebruiken. Koken moet ik toch, dat zal in gasverbruik niet veel schelen: 1 persoon of 2 personen. De wasmachine gebruik ik minder vaak, de verwarming heb ik deze winter bijna niet aan gehad. Pas sinds vorige week zet ik hem vrijwel elke dag een paar uur aan.

Na het doorgeven van de meterstanden was de suggestie van het bedrijf dat ik per maand bijna de helft minder kon gaan betalen. Klinkt mooi, maar ik ben een angsthaas, plus dat de prijzen van gas en elektriciteit fluctueren, ‘resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst’.  Ik heb mijn maandbedrag iets verlaagd, een soort gulden middenweg, maar het is zeker niet gehalveerd. Zo hoop ik bij eventuele prijsstijgingen niet geconfronteerd te worden met een enorme naheffing. Voorlopig is het vooruitzicht dat ik over een paar maanden wat geld terugkrijg. Een soort spaarrekening, maar dan zonder rente. Ach, vorige week kreeg ik bericht dat de rente op mijn spaarrekeningen weer verlaagd is, dus voor mij maakt dat niet veel uit: weinig of geen rente.

Rijk

Een grote familie betekent veel verjaardagen. Die liggen vast, staan genoteerd in de agenda, worden gemeld op Facebook en Hyves. Dan stuur je een vrolijk kaartje, misschien ga je er een kopje koffie drinken en de felicitaties in persoon afgeven.

Sommige gebeurtenissen in het leven liggen niet vast. Daar reageer je gepast op, afhankelijk van de situatie. Regelmatig een kaartje, een telefoongesprek, een schouder.

Maar wat doe je nou als leuke en minder leuke gebeurtenissen samenvallen? Hoe uitbundig ben je bij de geboorte van een nieuw familielid, als een ander familielid diezelfde dag een peuter moet begraven?  Hoe uitbundig ben je als de partner van de jarige op de verjaardag een afspraak in het ziekenhuis heeft omdat er weer een kwaadaardige tumor is ontdekt?

Momenteel zit mijn familie weer in zo’n periode dat vreugde en verdriet elkaar niet echt afwisselen, maar vrijwel gelijk opgaan. Soms is het zoeken naar een reactie, zonder het verdriet bij nare berichten uit de weg te gaan, zonder de blijdschap bij heugelijke gebeurtenissen te dempen. Meestal is een berichtje of knuffel voldoende, maar toch.

Deze periode werkt niet zo zeer louterend, eerder relativerend. Ik heb er een eigen relativeringstheorie bij de bedacht, maar die is vooral gevoelsmatig, moeilijk onder woorden te brengen.  

Ik merk dat in mijn (toch) groeiende familie de banden en relaties veranderen, meegroeien, sterker worden. Er is altijd minstens één iemand die een schouder aanbiedt of een taart bakt. Die constatering maakt dat ik me al maanden, ondanks alles, rijk voel.

Knallen

Oud en nieuw ben ik goed doorgekomen.

Overdag oliebollen gebakken, zoals altijd. Volgens mij de beste die ik ooit heb gebakken. En ik bak ze al heel wat jaartjes.

’s Avonds heb ik wat gelezen, wat getwitterd en wat geWordFeud. Dat laatste ook met Ex. Om een uur of 10 heb ik als bericht meegestuurd dat het eigenlijk wel vreemd was: hij zat bij zijn neurotische groene blaadje oud en nieuw te ‘vieren’, maar tegelijkertijd met z’n oude Exin te WordFeuden. Hij heeft nog één woord gelegd en daarna bleef alleen mijn neef in een ver buitenland over als WF-tegenstander.

Na middernacht had ik het wel even te kwaad. Het idee dat hij met haar proostte op een nieuw jaar…

Voor de katten ben ik nog wat wakker gebleven, zij hebben het vuurwerkgeweld vrij goed doorstaan. Ondertussen ben ik naar de oudejaarsvoorstelling van Dolf Jansen gaan kijken, op internet. Al jaren geen cabaret meer gekeken, en vooral niet met oud en nieuw, maar deze was leuk. Ik heb hartelijk gelachen.

Al met al viel het wel mee. Een glaasje whisky en wat oliebollen. Een beetje verdriet, een beetje heimwee en een paar keer heel hard lachen. Mijn handen en ogen zijn ongeschonden het nieuwe jaar in gegaan en mijn gevoel voor humor is weer boven water. Nog een paar maanden en dan is het 1^ste jaar voorbij, dan zijn de meeste ‘mijlpalen’ al een keer ‘voor het eerst sinds…’ voorbijgekomen. Langzaamaan keert normaliteit weer terug. Voor zover dat mogelijk is, bij mij.

Bescheiden

Waarom probeer ik eigenlijk mijn koopgedrag zo rigoureus aan te pakken? Het draait voor mij niet puur om het geld. Hoewel mijn schommelende lage inkomen, dat niet wordt aangevuld met alimentatie, hierbij wel een grote rol speelt.

Zelfs in de tijd dat ik in goedbetaalde loondienst was, smeet ik mijn geld niet over de balk. Maar als je ruim voldoende geld hebt (en een ex die niet naar prijzen kijkt), kun je een miskoop, een misstap, een luxe wel dragen.

En hoewel ik, naar mijn idee, niet luxe leef, besef ik goed dat ik ook dingen gebruik en eet die niet direct nodig zijn. Dus eigenlijk wel een luxe zijn. Door superkritisch te kijken naar wat ik wil kopen en wat dat kost, neem ik eigenlijk mijn consumeergedrag weer onder de loep. 

Mijn bescheiden bijdrage aan de wereldwijde pogingen om minder van de aarde te vragen.

Genieten

Vandaag een fijne dag. Drukke ochtend, met een paar deadlines. Tussendoor tijd voor een uurtje bodypump en e-mail van Ex beantwoorden. Heel voorzichtig hebben we af en toe wat contact, proberen we op een niet zakelijke manier weer contact te krijgen.

Door koude regen naar de bibliotheek gefietst voor een nieuwe lading boeken, op de terugweg langs de kringloopwinkel voor een uurtje lekker snuffelen. Thuis weer opgewarmd met beker warme thee en een bonbonnetje (die ik met kerst had gekregen). De laatste 2 deadlines toch maar weggewerkt, hoewel die tot zondag konden wachten. Kipnuggets gemaakt volgens nieuw recept, wat onverwacht heel goed bleek te smaken.

Nu nip ik wat whisky en ga zo naar bed. Je ziet, geen enerverende dag, maar wel een goede dag. Daar geniet ik van, ik ben het nog niet verleerd. :-)

Onmogelijke opgave?

Vanochtend kwam tijdens de lunchwandeling het idee bovendrijven om volgende week alleen uit voorraad- en koelkast te eten. Meteen bedacht ik al dat ik wel melk en brood vers wilde halen. Hoewel het natuurlijk een goede gelegenheid is om weer eens een poging te doen zelf brood te bakken. Iets wat tot op heden nog niet is gelukt.

Maar volgende week staat er ook weer een groentepakket klaar (de frequentie daarvan heb ik al teruggebracht van wekelijks naar eens in de twee weken). En ook bedacht ik dat ik dan geen aanbiedingen zou mogen aanschaffen, hoe goed ik die ook zou kunnen gebruiken. En als je uit voorraad eet, zul je die toch ook weer moeten aanvullen, anders sta je over een paar weken voor allerlei uitgaven en een lege voorraadkast.

Ondertussen is het sluimerende idee nog niet in een vaste vorm gegoten. Voorlopig is het idee: melk en brood mogen aangeschaft worden, maar liever meer roggebrood en beschuit eten en proberen brood te bakken; groentepakket goed verdelen over twee weken (maar dat deed ik al); groente en fruit uit supermarkt mag alleen als het een goede aanbieding is; hetzelfde geldt voor vlees en ‘bulkvoorraad’: beschuit, koffie, bloem, van die dingen die ik altijd wel gebruik; zaterdag aan het eind van de dag op markt voordelig groente en fruit halen (een kraam die ik daarvoor al regelmatig bezoek).

Wat is daar anders aan dan hoe het nu gaat? Nog beter opletten, maar vooral nog meer uitgaan van wat er al in huis is, vooral in de vriezer. Die is regelmatig overvol, vandaag kan er al niks meer bij. Die vriezer wil ik wel gevuld houden, maar met voldoende met ruimte voor leuke aanbiedingen en eerder met het plannen van maaltijden anticiperen op weer ruimte maken.

Hm, ik ben benieuwd. Vanavond gaan de laatste doperwtjes uit de vriezer in de kedgeree met makreel. Ja, die heb ik al eens eerder gemaakt en dat viel niet tegen.

Kerst

En wat doe ik met de kerst? Ik ga beide dagen gezellig ergens eten. Ik moest wel even goed nadenken, na de eerste uitnodiging. Gewoon thuis zijn, samen met de katten, is een aantrekkelijk idee. En ik wil niet beschouwd worden als het ‘zielige, gescheiden vrouwtje dat we met kerst niet alleen kunnen laten zitten’. Maar dat is natuurlijk mijn fantasie die met dat soort kreten komt. Zo zijn de uitnodigingen niet bedoeld. Denk ik. Hoop ik. :-)

Het worden geen banketten, maar gewoon samen zijn, samen koken, kletsen en blij zijn met elkaar, hoe cliché dat ook klinkt. Tijdens Scheiding 3.0 heb ik weer gemerkt hoe fijn het is om een relatief grote familie te hebben. Nu we in deze periode binnen de steeds groter wordende familie met zowel  (nieuw) leven als (naderende) dood te maken hebben, wordt voor mij simpel samen zijn steeds belangrijker.

Verder kan het gebeuren dat in een verloren uurtje wat wordt gesjogd en/of wat gewerkt. Maar nog meer verheug ik me op de verloren uurtjes in de trein, er ligt al weken een boek op me te wachten.