Zorgen

Hoe drukker in mijn hoofd, hoe minder ik schrijf. Terwijl schrijven vaak een goede manier is om dingen op een rijtje te zetten.

Vorige week met moeder en nicht van Ex dagje op stap geweest. Dat uitstapje was jaren geleden al afgesproken, maar er kwam telkens iets tussen. Het was een leuke dag. Het nichtje had ik al meerdere keren gezien, maar het was voor het eerst sinds ik gedumpt ben, dat ik zijn moeder zag.

Pas aan het eind, tijdens het eten, vertelde ze wat over Ex. Dat sluit aan bij wat ik al eerder had gehoord. Natuurlijk is het maar één kant van het verhaal, maar toch maak ik me zorgen. Want deze verhalen bevstigen mijn idee dat hij mensen uit zijn ‘oude leven’ buitensluit. Dus niet alleen mij.

Eigenlijk zou ik me daar niet druk over moeten maken. Maar tegelijkertijd is het wel een cruciaal punt in mijn overpeinzingen of ik het contact met hem wil behouden, of er echt een punt achter ga zetten. Want ik ben bang dat hij door zijn gedrag zijn oude basis helemaal van zich vervreemd. Ik wil niet dat hij straks met lege handen staat, als dit uiteindelijk toch niet het grote geluk brengt dat hij zoekt. En dat moet ik eindelijk eens afleren. Hij heeft gekozen voor haar geluk en welzijn, hij meende dat ik mezelf wel zou redden. Dat moet ik ook doen: voor mijn eigen leven en welzijn gaan. Hij redt zich wel. 

Hoop ik.

Uitstapje

Vandaag ga ik met ex-schoonmoeder en ex-schoonnicht op stap. Ex-schoonmoeder heb ik niet meer gezien sinds een paar dagen voor ik werd gedumpt. We hebben een paar keer telefonisch contact gehad en er zijn wat kaartjes heen en weer gestuurd. Eigenlijk is het wel goed dat we elkaar nu pas zien, kort geleden was het voor beiden emotioneel vrij moeilijk.
Ik heb Ex niet verteld over dit dagje uit, ik weet ook niet of hij door hen wel is ingelicht. Sinds hij zijn broertje heeft aangesproken over zijn contact met mij, vertel ik hem niet meer met wie van zijn familie en vrienden ik wanneer contact heb en hoe dat verloopt. Hij weet dat ik met sommigen nog contact heb, maar ik laat aan hen om daar al dan niet in detail te treden.

Op voorraad

Budget, boodschappen, het blijft puzzelen, zelfs voor iemand die al langer geen geld over de balk gooit.

Voor een neurotische controlfreak als ik is vooral voorraad een struikelblok. Ik kan goed dagenlang voor weinig geld eten, maar ik heb een bijna onbedwingbare neiging om voorraden aan te leggen. Vooral als iets in de aanbieding is. 

Aangezien ik toch mijn keukenkasten weer eens moet leegruimen en herinrichten, is dat een goede gelegenheid om te inventariseren wat ik nou precies in huis heb. En dan maar met voorraadlijsten gaan werken. Dat heb ik met de vriezer ook een tijd gedaan, maar die gewoonte is de afgelopen tijd weer verdwenen.

Vandaag eet ik uit de vriezer en had dus geen boodschappen hoeven doen. Toch ben ik de supermarkt in gedoken, met het oog op de feestdagen. Elk jaar bak ik zelf oliebollen, daarom heb ik nu alvast mijn voorraad rozijnen en krenten aangevuld. Terwijl er volgens mij nog genoeg in de kast ligt. Hier moet ik toch eens wat aan doen. Is weer eens wat anders dan me druk maken om Scheiding 3.0.

Behelpen

En hoe gaat het nou met de Scheiding 3.0?

Behalve dat het vernieuwd plezier in (experimenteren met) koken heeft gebracht?

Wat overheerst nu?

De teleurstelling?

Het gemis?

De weemoed over gemiste kansen?

Toch nog wat boosheid?

Het verschilt per dag. Het blijft behelpen. Inzicht krijgen wil niet zeggen dat de gevoelens minder worden. Ik merk wel dat gevoelens anders worden, op den duur. Beter beheersbaar. Meestal dwing ik mezelf om verder te werken, ergens anders aan te denken, iets te gaan doen. Ik wil verder, niet blijven hangen in gevoelens waar ik niets meer opschiet.

Blijkbaar vindt mijn omgeving dat de tijd van nieuwe mannen ontmoeten is aangebroken. Al een paar keer werd er naar gevraagd. Eerlijk gezegd: daar staat mijn hoofd helemaal niet naar. Eerst wil ik lekker in mijn vel zitten, om wie ik ben, waar ik ben en hoe ik ben. En mocht ik een leuke vent ontmoeten, hoop ik dat ik deze keer wel mezelf kan blijven, dat ik om een ander kan geven zonder mezelf kwijt te raken.

"Je rust pakken"

Mij valt op dat nu ik alleen woon, ik nog steeds weinig tijd ‘voor mezelf’ neem. Misschien kun je me té plichtsgetrouw noemen, zorgen dat m’n werk wordt gedaan, zodat er brood op de plank komt. Zorgen dat er boodschappen in huis zijn, dat het opgeruimd is, schoon… Op zich niks mis mee, maar als ik moet kiezen tussen dweilen en iets leuks doen, gaat dweilen voor. Terwijl een keertje overslaan niet erg is.

Ik probeer hier en daar een rustpuntje in te bouwen, mee te pikken. Zoals nu, zaterdagochtend, net na 5 uur, kopje koffie, boterham, krantje lezen. Dat laatste gebeurt op de computer (zo vroeg wordt de krant niet bezorgd), normaal gesproken aan mijn bureau. Deze keer heb ik de laptop naar de keukentafel verhuisd, de radio staat zachtjes. Zo kom ik eens achter mijn bureau vandaan. Eigenlijk zou ik elke dag aan deze tafel ‘moeten’ ontbijten en lunchen, maar dat doe ik te weinig, het is toch gemakkelijk om tussendoor wat happen brood te nemen en een slokje melk of koffie. Daar werken we nog aan.

Deze week twee gerechten gemaakt die enorm in de smaak vielen. Oh ja, de shoarma van gisteren, met zelfgemaakte sausjes, was weer lekker, maar dat is geen nieuw recept.

Uit de krant bleek het recept voor een winterse ovenschotel met verschillende groentes heel smakelijk te zijn. Ik had niet precies dezelfde groentes als in het recept, maar dat is het leuke van koken, flexibel en creatief zijn. (een beetje vaag door de stoom die van het eten af komt)

Verder heb ik de kedgeree met makreel gemaakt, uit het kookboek van Karin Luiten – Zonder pakjes & zakjes. De rijst hoort geler te zijn, maar een kniesoor die daar op let.

Twee vliegen

Het lijkt wel of ik alleen nog maar over eten kan schrijven. Hoe zit het nu met de Scheiding 3.0?

Voor mij is het nog steeds wonden likken en verdergaan. De periodes dat het lekker gaat duren steeds langer. Maar nog steeds kan iets kleins tranen oproepen waarvan ik dacht dat ik ze allang vergoten had.

De ergste boosheid is allang verdwenen. Wel zijn er een aantal zaken waar ik moeilijk overheen lijk te kunnen stappen. Gek genoeg heeft dat weinig te maken met vreemdgaan en leugens en bedrog, maar meer hoe zij beiden alles hebben aangepakt en afgehandeld. Dat is natuurlijk mijn bescheiden en niet objectieve mening. Ik vind dat je zo niet met mensen omgaat, zij vinden blijkbaar dat het wel zo kan. Dat zegt vooral iets over hoe ik niet behandeld wil worden en hoe ik anderen niet wil behandelen (hoewel dat makkelijker is gezegd dan gedaan). Pas onlangs viel bij mij het kwartje dat dit verschil in inzicht over omgang met mensen ook betekent dat zij zeer waarschijnlijk niet zullen begrijpen waarom sommige dingen voor mij nog steeds zo pijnlijk zijn. En zo begrijp ik op mijn beurt weer niet hoe hun zij zonder enige wroeging of schuldgevoel konden beginnen aan het bouwen van hun nestje, terwijl ze beiden thuis een partner hadden zitten die nog van niks wist.

Met veel overpeinzingen kom ik tot allerlei inzichten. Niet dat die inzichten het allemaal makkelijker te verteren maken, maar het helpt heel langzaam met het afsluiten en kunnen doorgaan zonder op alle vragen antwoord te hebben gekregen. Eerlijk gezegd: ik hoef ook eigenlijk geen antwoorden of uitleg meer. Het is gebeurd; uitleg en antwoorden lossen niks op, draaien niks terug en maken het niet makkelijker te verteren.

Al met al is eten dan toch wel een leuker onderwerp om over te schrijven. De afgelopen tijd met appels eenvoudige nagerechtjes gemaakt. Zoals een plakje bladerdeeg met appelstukjes, op de foto vergezeld van ijs. Datzelfde ijs heb ik ook bij mijn gevulde appel geschept. Een biscuitje kruimelen, mengen met wat appeljelly en daarmee appel vullen. Diezelfde appeljelly gebruik ik ook om het plakje bladerdeeg in te smeren voor de appel er op gaat. Deze toetjes zet ik in de oven als ik ga eten. Ze zijn klaar als ik toe ben aan een kopje koffie. Scheelt weer een koekje bij de koffie, twee snoepmomenten in één. :-) 

cultuur

Vandaag dankzij de NS niet in het museum beland dat ik graag wilde bezoeken. Tijdens de overstap in Amersfoort was verder reizen even niet mogelijk. Dus werden snel de plannen bijgesteld en werd het een dagje Amersfoort. Met een bezoekje aan het Mondriaan-huis. Er hangt vrijwel geen kunst van de man zelf, maar wel een goed overzicht van zijn leven. En helemaal boven in de zaal een chronologisch overzicht van zijn werken. Zo zie je mooi de vroege landschappen overgaan in zijn later bekende werk. Bij zijn jaren in Parijs zie je die overgang echt goed: geschilderde bomen en wat abstracter werk zijn zo bij elkaar opgehangen, dat je ziet dat de bomen de basis vormen voor zijn eerste abstractere werk. Er hangt ook werk van Bart van der Leck, wat ik persoonlijk interessanter vind dat het werk van Mondriaan. Zelfde kleuren, maar andere vormen en speelser. Ik ging er met een blij gevoel weg.

Omdat ik had verwacht laat thuis te komen, had ik gisteren al een chili gemaakt. Op het laatste moment toch maar wat tortilla’s er bij gepakt, chili op tortilla, oprollen en even in de oven. Normaal gesproken doe ik er sla en tomaten bij, maar sla had ik niet bij de hand, dus heb ik het bij Mexicaanse saus en zure room gehouden. En het was heerlijk.