Op voorraad

Budget, boodschappen, het blijft puzzelen, zelfs voor iemand die al langer geen geld over de balk gooit.

Voor een neurotische controlfreak als ik is vooral voorraad een struikelblok. Ik kan goed dagenlang voor weinig geld eten, maar ik heb een bijna onbedwingbare neiging om voorraden aan te leggen. Vooral als iets in de aanbieding is. 

Aangezien ik toch mijn keukenkasten weer eens moet leegruimen en herinrichten, is dat een goede gelegenheid om te inventariseren wat ik nou precies in huis heb. En dan maar met voorraadlijsten gaan werken. Dat heb ik met de vriezer ook een tijd gedaan, maar die gewoonte is de afgelopen tijd weer verdwenen.

Vandaag eet ik uit de vriezer en had dus geen boodschappen hoeven doen. Toch ben ik de supermarkt in gedoken, met het oog op de feestdagen. Elk jaar bak ik zelf oliebollen, daarom heb ik nu alvast mijn voorraad rozijnen en krenten aangevuld. Terwijl er volgens mij nog genoeg in de kast ligt. Hier moet ik toch eens wat aan doen. Is weer eens wat anders dan me druk maken om Scheiding 3.0.

Behelpen

En hoe gaat het nou met de Scheiding 3.0?

Behalve dat het vernieuwd plezier in (experimenteren met) koken heeft gebracht?

Wat overheerst nu?

De teleurstelling?

Het gemis?

De weemoed over gemiste kansen?

Toch nog wat boosheid?

Het verschilt per dag. Het blijft behelpen. Inzicht krijgen wil niet zeggen dat de gevoelens minder worden. Ik merk wel dat gevoelens anders worden, op den duur. Beter beheersbaar. Meestal dwing ik mezelf om verder te werken, ergens anders aan te denken, iets te gaan doen. Ik wil verder, niet blijven hangen in gevoelens waar ik niets meer opschiet.

Blijkbaar vindt mijn omgeving dat de tijd van nieuwe mannen ontmoeten is aangebroken. Al een paar keer werd er naar gevraagd. Eerlijk gezegd: daar staat mijn hoofd helemaal niet naar. Eerst wil ik lekker in mijn vel zitten, om wie ik ben, waar ik ben en hoe ik ben. En mocht ik een leuke vent ontmoeten, hoop ik dat ik deze keer wel mezelf kan blijven, dat ik om een ander kan geven zonder mezelf kwijt te raken.

"Je rust pakken"

Mij valt op dat nu ik alleen woon, ik nog steeds weinig tijd ‘voor mezelf’ neem. Misschien kun je me té plichtsgetrouw noemen, zorgen dat m’n werk wordt gedaan, zodat er brood op de plank komt. Zorgen dat er boodschappen in huis zijn, dat het opgeruimd is, schoon… Op zich niks mis mee, maar als ik moet kiezen tussen dweilen en iets leuks doen, gaat dweilen voor. Terwijl een keertje overslaan niet erg is.

Ik probeer hier en daar een rustpuntje in te bouwen, mee te pikken. Zoals nu, zaterdagochtend, net na 5 uur, kopje koffie, boterham, krantje lezen. Dat laatste gebeurt op de computer (zo vroeg wordt de krant niet bezorgd), normaal gesproken aan mijn bureau. Deze keer heb ik de laptop naar de keukentafel verhuisd, de radio staat zachtjes. Zo kom ik eens achter mijn bureau vandaan. Eigenlijk zou ik elke dag aan deze tafel ‘moeten’ ontbijten en lunchen, maar dat doe ik te weinig, het is toch gemakkelijk om tussendoor wat happen brood te nemen en een slokje melk of koffie. Daar werken we nog aan.

Deze week twee gerechten gemaakt die enorm in de smaak vielen. Oh ja, de shoarma van gisteren, met zelfgemaakte sausjes, was weer lekker, maar dat is geen nieuw recept.

Uit de krant bleek het recept voor een winterse ovenschotel met verschillende groentes heel smakelijk te zijn. Ik had niet precies dezelfde groentes als in het recept, maar dat is het leuke van koken, flexibel en creatief zijn. (een beetje vaag door de stoom die van het eten af komt)

Verder heb ik de kedgeree met makreel gemaakt, uit het kookboek van Karin Luiten – Zonder pakjes & zakjes. De rijst hoort geler te zijn, maar een kniesoor die daar op let.

Twee vliegen

Het lijkt wel of ik alleen nog maar over eten kan schrijven. Hoe zit het nu met de Scheiding 3.0?

Voor mij is het nog steeds wonden likken en verdergaan. De periodes dat het lekker gaat duren steeds langer. Maar nog steeds kan iets kleins tranen oproepen waarvan ik dacht dat ik ze allang vergoten had.

De ergste boosheid is allang verdwenen. Wel zijn er een aantal zaken waar ik moeilijk overheen lijk te kunnen stappen. Gek genoeg heeft dat weinig te maken met vreemdgaan en leugens en bedrog, maar meer hoe zij beiden alles hebben aangepakt en afgehandeld. Dat is natuurlijk mijn bescheiden en niet objectieve mening. Ik vind dat je zo niet met mensen omgaat, zij vinden blijkbaar dat het wel zo kan. Dat zegt vooral iets over hoe ik niet behandeld wil worden en hoe ik anderen niet wil behandelen (hoewel dat makkelijker is gezegd dan gedaan). Pas onlangs viel bij mij het kwartje dat dit verschil in inzicht over omgang met mensen ook betekent dat zij zeer waarschijnlijk niet zullen begrijpen waarom sommige dingen voor mij nog steeds zo pijnlijk zijn. En zo begrijp ik op mijn beurt weer niet hoe hun zij zonder enige wroeging of schuldgevoel konden beginnen aan het bouwen van hun nestje, terwijl ze beiden thuis een partner hadden zitten die nog van niks wist.

Met veel overpeinzingen kom ik tot allerlei inzichten. Niet dat die inzichten het allemaal makkelijker te verteren maken, maar het helpt heel langzaam met het afsluiten en kunnen doorgaan zonder op alle vragen antwoord te hebben gekregen. Eerlijk gezegd: ik hoef ook eigenlijk geen antwoorden of uitleg meer. Het is gebeurd; uitleg en antwoorden lossen niks op, draaien niks terug en maken het niet makkelijker te verteren.

Al met al is eten dan toch wel een leuker onderwerp om over te schrijven. De afgelopen tijd met appels eenvoudige nagerechtjes gemaakt. Zoals een plakje bladerdeeg met appelstukjes, op de foto vergezeld van ijs. Datzelfde ijs heb ik ook bij mijn gevulde appel geschept. Een biscuitje kruimelen, mengen met wat appeljelly en daarmee appel vullen. Diezelfde appeljelly gebruik ik ook om het plakje bladerdeeg in te smeren voor de appel er op gaat. Deze toetjes zet ik in de oven als ik ga eten. Ze zijn klaar als ik toe ben aan een kopje koffie. Scheelt weer een koekje bij de koffie, twee snoepmomenten in één. :-) 

cultuur

Vandaag dankzij de NS niet in het museum beland dat ik graag wilde bezoeken. Tijdens de overstap in Amersfoort was verder reizen even niet mogelijk. Dus werden snel de plannen bijgesteld en werd het een dagje Amersfoort. Met een bezoekje aan het Mondriaan-huis. Er hangt vrijwel geen kunst van de man zelf, maar wel een goed overzicht van zijn leven. En helemaal boven in de zaal een chronologisch overzicht van zijn werken. Zo zie je mooi de vroege landschappen overgaan in zijn later bekende werk. Bij zijn jaren in Parijs zie je die overgang echt goed: geschilderde bomen en wat abstracter werk zijn zo bij elkaar opgehangen, dat je ziet dat de bomen de basis vormen voor zijn eerste abstractere werk. Er hangt ook werk van Bart van der Leck, wat ik persoonlijk interessanter vind dat het werk van Mondriaan. Zelfde kleuren, maar andere vormen en speelser. Ik ging er met een blij gevoel weg.

Omdat ik had verwacht laat thuis te komen, had ik gisteren al een chili gemaakt. Op het laatste moment toch maar wat tortilla’s er bij gepakt, chili op tortilla, oprollen en even in de oven. Normaal gesproken doe ik er sla en tomaten bij, maar sla had ik niet bij de hand, dus heb ik het bij Mexicaanse saus en zure room gehouden. En het was heerlijk.

Niet geschikt voor publicatie

Niet al mijn gerechten zien er smakelijk uit op het gevoelige geheugenkaartje. Soms zijn de onaantrekkelijk uitziende gerechten verschrikkelijk lekker. Maar tegen de tijd dat mijn smaakpapillen me daarvan hebben overtuigd, is er niks meer over om te fotograferen.

Het blijft aanmodderen met koken voor 1 persoon.  Hoewel het vaak toch ook wel lukt. Misschien moet ik eens niet zo onzeker doen. Trouwens, wie moet hier nu allemaal van smikkelen? Juist, ja, ik.

Vandaag had ik de tajine uit de kast gehaald voor een simpel tajine-gerecht met kip en aubergine, maar terwijl ik de voorbereidingen tref, vallen twee dingen op. Het blik chilibonen dat ik vanochtend met korting heb gekocht, blijkt een blik kikkererwten te zijn. Oké, die kikkererwten kunnen in een ander gerecht dan de chili voor morgen, wat ik voor ogen had. Ik had nog een blik bonen staan voor de chili, dus die kan ik straks alvast maken voor morgen.

Terwijl ik met de blikken erwten en bonen aan het goochelen was, vielen de twee bakjes boemboe uit de kast, die ik een tijd geleden had aangeschaft toen ze in de aanbieding waren. (ja, ik koop veel met korting!) Een van de bakjes ik kapot en ik weet niet hoe lang dat houdbaar is na opening. Dus improviseren. Kip paniki (what’s in a name?) gaat zo in de tajine, want een stoofpot is een stoofpot. Aubergine erbij, rijst, misschien dat ik nog iets vind.

Ondertussen maak ik wat chili voor morgen.

En daarna zien we wel weer verder

Later: Zeg nou zelf, niet het uiterlijk van een culinair hoogstandje. Maar het was wel heel lekker. 

Emotioneel

Emotioneel weekend. Vooral nostalgie, herinneringen, missen, weemoed.

Vanmiddag is een laatste zakelijke handeling verricht: ik beheer nu mijn eigen website, dat deed hij tot nu toe. Het gekke is dat in de zakelijke e-mails af en toe een persoonlijke toon zit, op een of andere manier kunnen we dat terloops, tussen zakelijke beslommeringen door, wel aan. Mijn antwoord kostte de nodige tranen, maar tegelijkertijd voelde het goed. Door zijn woorden en toon, en mijn antwoord daarop. Heel langzaam kom ik er wel :-).

Een ander gek ding is dat de steun die ik via Twitter kreeg, me heel goed deed. Ondanks dat ik ze niet persoonlijk ken. Ondanks dat het digitaal is.

Mijn goede gevoel kan ook komen van de 15 km die ik heb gelopen. Dat ging grotendeels lekker, hoewel ik had gehoopt dat ik langzamerhand op 16 of 17 km zou zitten.

Lekker ontbeten met pannenkoeken. Die heb ik niet op de foto gezet, maar de bruine bonensoep van gisteren is wel op de gevoelige geheugenkaart vastgelegd. Daar heb ik morgen ook nog een lekkere lunch van.