Sipjes

Zowel gisteren als vandaag eindigde met wat traantjes. Werd weer met de neus op de feiten gedrukt, al ruim een half jaar zijn zij samen, bouwen ze hun relatie verder uit en doen leuke dingen. En ondanks alle vooruitgang die ik de afgelopen maanden heb geboekt, valt het me soms zwaar.

Het idee dat ze samen zijn, dat de basis van hun relatie, de scherven van mijn relatie, stevig genoeg is om door te gaan. Voor mij voelt het alsof ze worden beloond voor vreemdgaan, leugens en bedrog. Tegelijkertijd wil ik dat niet voelen, ik wil geen bitterheid proeven, ik wil niet dat hun geluk de heropbouw van mijn leven in de weg staat. Soms lukt het me om verhalen en berichten voor kennisgeving aan te nemen. Gisteren en vandaag lukte me dat niet. Morgen weer wel, is de bedoeling.

Ik heb mezelf maar ‘beloond’ met een appeltaartje van bladerdeeg, simpel, maar o zo lekker.

Museum

Deze vrije week was eigenlijk bedoeld om mijn administratie op orde te krijgen (gelukt), een soort werkrooster te maken (nog niet gelukt) en rustig aan te doen (gelukt). 

Een werkrooster lijkt me noodzakelijk, omdat ik in gedachten heel veel (kleine) klussen heb liggen waar ik maar niet aan toe kom. Tijdens werkweken laat ik mijn werk voorgaan, er moet immer brood op de plank. Maar ik wil mijn studie weer oppakken, die door de scheiding heel ver op de achtergrond is gekomen. Ik wil meer lezen, zowel boeken als weblogs. Ik wil meer ondernemen, zowel museumbezoek, als familiebezoek, als vrijwilligerswerk, als gewoon leuke dingen.

Vandaag ga ik naar het Gemeentemuseum in Den Haag. Het laatste bezoek was een half jaar geleden. Op m’n verjaardag. Op de dag dat Ex het huurcontract voor zijn nieuwe woning tekende. Die dag had ik, tegen mijn gewoonte in, mijn mobiel aan staan. Die ik ook nog beantwoordde, toen mijn broer belde. Waarna ik huilend en pratend van zaal naar zaal naar toilet liep, vooral om niemand te storen, maar ook om mijn tranen te verbergen voor de schoolklas die er net rondliep en die me tot in het toilet achtervolgde.

Dat doen we vandaag dus anders, dat moge duidelijk zijn.

Speculaas

Bloemkool in de aanbieding kon ik niet weerstaan. Voor een alleenstaande betekent dat de rest van de week bloemkool eten, in verschillende recepten. Nee, je hebt gelijk, ik kan ook nog wat blancheren en invriezen. Maar mijn vriezer is al behoorlijk vol.

Gisteren gewoon gekookte bloemkool met wat geraspte kaas even in de oven, waar de aardappels al lagen te bakken. Vandaag wordt een aloud recept van stal gehaald voor een ovenschotel bloemkool-stroganoff. Daarna wordt het hoog tijd voor een andere groente.

Ik heb dit weekend het stof van mijn vacuümverpakker geblazen. Die wil ik weer meer gaan gebruiken, vooral voor de kleine porties vlees die ik invries. Die platte vacuümpakjes zijn makkelijk stapelbaar.  Zo hoop ik wat meer ruimte te creëren. Niet om die ruimte weer vol te proppen, maar met iets meer ruimte heb ik meer zicht op wat er in de vriezer zit.

Dan nu nog een foto van het resultaat van mijn proef ‘speculaasjes bakken’. Niet geheel geslaagd, maar het was ook de eerste keer dat ik speculaasplanken gebruikte en dat ging niet zo makkelijk als ik had gehoopt. Gewoon een recept uit een Wannée-kookboek uit de jaren 50.

zondag

Op het ogenblik lijkt de zondagochtend een traantjesmoment te zijn. Net als vorige week ben ik met Scheiding 3.0 bezig, nou ja, eigenlijk elke dag, maar vandaag kwamen er weer wat traantjes opwellen. Dat gebeurt gelukkig niet meer elke dag. Ik haal rustig adem, kan ze vandaag helaas niet weghollen, dan maar een bakje koffie, nieuwe warmtebron voor m’n pijnlijke rug en met de katten weer terug naar bed.

Ondanks alles wil de inwendige mens ook wat, dus heb ik een eitje in de oven bereid (uit het ovenhandboek van Karin Luiten), wat brood geroosterd en een lekker kopje koffie gezet. Het oog wil ook wat, dus heb ik het allemaal wat versierd. Radio zachtjes aan, boek er bij, gewoon even wat rust nemen.

Komende week heb ik geen opdrachten gepland, maar zal flink aan de slag gaan met acquisitie en mijn zakelijke website. En een museumbezoekje, denk ik. En meer leespauzes, denk ik. Voor vandaag houd ik het op lezen, koffie drinken, naar een braderie, wat wandelen, wat oud papier wegbrengen, wat lief zijn voor mezelf.

Dilemma, dilemma, dilemma

Ik doe mee aan/volg een uitdaging gezond en goedkoop eten http://eetechteten.wordpress.com/2012/11/09/de-challenge-goedkoop-en-gezond/.

Zoals ik al in een reactie schreef, ben ik er eigenlijk al aan begonnen, omdat ik sinds mijn scheiding minder geld te besteden heb. Daarnaast zou het raar zijn als mijn uitgaven voor eten even hoog zouden blijven als voor de scheiding.

De laatste jaren probeerde ik steeds meer biologisch en duurzaam bezig te zijn. Dat maakt deze uitdaging ietsjes moeilijker. Een plofkip is gewoon goedkoper dan een biologische kip. Om maar een welbekend voorbeeld te noemen.

Daarnaast ben ik me al jaren bewust dat het allemaal wat minder kan. Minder luxe, minder overdaad, minder snoepen, minder blingbling. Dat begint langzaam door te sijpelen naar mijn eet- en bestedingspatroon. Maar toch: mijn budget mag nog steeds krimpen.

Vorige week vroeg ik me af hoe ik aanbiedingen ga aanpakken. Als ik elke week alle aanbiedingen zou aanschaffen, heb ik een veel groter budget nodig. Bij beperkt houdbare producten is het relatief simpel: koop niet meer dan je gebruikt voor dat product niet meer bruikbaar is.

Maar de langer houdbare producten: vaak zijn er voldoende aanbiedingen van producten die ik wel eens gebruik. Van die producten waarvan je makkelijke een voorraadje kunt aanleggen. Bij voorkeur als het een aanbieding is. Maar dan kom ik dus thuis met een tas vol boodschappen waar ik die week nog niks aan heb, maar die wel al voor die week het budget opsoupeert. 

Heel langzaam begin ik op dat punt ook beter na te denken. Niet meer blind voor de aanbieding gaan, maar bedenken hoeveel ik al in huis heb, wanneer ik het weer nodig heb, maar vooral: hoe vaak is het in de aanbieding?

Deze week zag ik dat bij een supermarkt het kattenvoer weer in de aanbieding was. Net als een week of vier geleden. Net als bij een andere supermarkt bij mij in de buurt. Die ook regelmatig kattenvoer in de aanbieding gooit. Hoeveel heb ik thuis nog staan? Genoeg voor zeker vier weken. Dan laat ik deze keer de aanbieding aan me voorbijgaan. Ondanks dat ik het jammer vind dat ik een aanbieding laat lopen. Ik heb het gewoon nu niet nodig, en ook niet op korte termijn.

Op dit punt is het kwartje bij mij gevallen.

Preisoep

In mijn jeugd heb ik voor het eerst preisoep gegeten. Uit een pakje, dat wel. Mijn ouders spaarden voor soepkommen van een of ander soepmerk. Daarvoor moesten zegeltjes gespaard worden, dus hadden m’n ouders  groot ingekocht, want in een groot gezin zijn veel soepborden en –kommen nodig.

Het werd een van mijn favoriete soepen. Gebonden, romig, dat soort soepen aten wij normaliter niet. Ons huishouden moest het met weinig geld doen, groente en fruit werden zelf verbouwd. De kippen, eenden en ganzen waren voornamelijk voor de eieren, maar verdwenen op zeker moment in de braadpan. Wat niet tijdens de hoofdmaaltijd als vlees werd gebruikt, verdween in de bouillonpan. En uiteindelijk werd die bouillon gebruikt voor degelijke groentesoep.

Ik vermoed dat mijn ouders niet echt van prei als groente hielden, want ik kan me niet herinneren dat zij ooit prei in hun groentetuin hadden. Zelf zou ik het wel willen telen, maar op een balkon wordt dat een hele onderneming. Prei wil de diepte in.

In deze tijd van het jaar ligt de prei bijna overal in de uitverkoop. Het enige preigerecht dat ik me van vroeger herinner, heel vaag, want dat stond zelden op tafel, is preistamppot met gekookte eieren. Heerlijk. Eén keer heb ik het Ex voorgezet, maar hij vond het niks. En pas nu ik schrijf over de preisoep die ik vandaag heb gemaakt, komt die stamppot weer bovendrijven. Die zet ik volgende week maar eens op het menu.

Dit weekend, het eerste redelijk koude weekend van dit najaar, verwen ik mezelf met preisoep. Niet zo zacht en romig als die uit een pakje van jaren geleden, maar wel gewoon heel erg lekker. En hartverwarmend.

Oude vrouwtjes

Daar sta je dan, als 19-jarige knul met een bosje rode rozen voor de deur van de oude buurvrouw. Het was hem bijna gelukt om te vluchten, maar zijn moeder stak daar een stokje voor. Het was ook niet zijn idee om bloemen te geven.

Als zijn moeder vond dat de buurvrouw een bosje had verdiend omdat ze een paar dagen op de kat had gepast, moest zijn moeder die bloemen maar geven. Ja, oké, toen hij met zijn vrienden het laatste weekend van de vakantie weg wilde, zat z’n moeder in het buitenland voor haar werk. Dus technisch gesproken had de buurvrouw hem een plezier gedaan. Maar moest zijn moeder nu zo nodig rode rozen kopen? En dan zeuren dat hij ze moet afgeven, net als hij met z’n vriend weg wil? En z’n vriend helpt ook niet echt, die rolt bijna van de trap van het lachen. 

Dan zegt die buurvrouw ook nog dat ze het zo lief vind dat hij bloemen komt brengen. Ze straalt helemaal! Wat moet je nou tegen d’r zeggen? Bedankt, ja, maar verder? Gelukkig zegt ze heel snel dat ze het een volgende keer weer met alle plezier wil doen en kan hij ontsnappen. Snel de trappen af, achter zijn vriend aan. Tot zijn opluchting is zijn vriend al bijna beneden en ziet niet dat zowel de buurvrouw als z’n moeder hem uitzwaaien. Het wordt echt hoog tijd dat hij eigen woonruimte vindt.