Zolder opruimen

Al weken spookt een tekst door mijn hoofd.
In gedachten wordt er hard aan geschaafd. Er vallen flinke spaanders. De vorm wordt steeds duidelijker. De scherpe randjes zijn bijna allemaal gladgeschuurd.
Het scheidingsboek ligt naast me. Met vulpen probeer ik straks de tekst op te schrijven. Een soort eindconclusie, zoals de afgelopen jaren al diverse eindconclusies zijn getrokken. Oké, tussentijdse evaluatie is een betere term, want met tijd, gebeurtenissen en groei zullen inzichten blijven veranderen.
Soms heb ik het nodig, iets op papier zetten. Zoiets als het opruimen van de zolder. Je maakt dozen leeg, bekijkt de inhoud, pakt ze opnieuw in en zet ze weer op zolder. Elke keer zet je ze verder naar achteren, achter steeds meer dozen met nieuwere ervaringen, belevenissen, gebeurtenissen.
En het schept ruimte.

Drukte

Zo raar, een agenda die langzaam vol druppelt.

Zo vol, dat er tijd gemaakt moet worden om nog te kunnen werken. Want er moet brood op de plank komen.

Waar voorheen met afspraken maken rekening ‘moest’ worden gehouden met een partner, hoef ik nu alleen maar rekening te houden met mezelf.

En dat is veel moeilijker.

Nut

Na een paar zeer drukke maanden zijn er nu opeens vrije dagen, zo af en toe.

Vrij is relatief, want er zijn wel dingen die moeten gebeuren.

Niet dringende dingen.

Van die uitsteldingen.

Die je liever niet doet.

En op het moment dat er weer dringende zaken afgehandeld moeten worden, is er even een vaag gevoel van spijt, dat het vrije moment niet is aangegrepen om iets nuttigs te doen.

Goed, dan ga ik nu iets nuttigs doen.

Denk ik.

Vroeg

Vijf uur ’s ochtends. Een enkele vogel laat zich horen.
Als de gordijnen opengaan, is het buiten nog donker.
Soms denk ik dat ik de enige ben die de vroege ochtend zo fijn vind.
In het licht van de lantaarns zie ik een man lopen. Alleen. Met de handen in de zakken.
Waarom zou hij daar lopen, op dat tijdstip? Kan hij niet slapen? Loopt hij gewoon een rondje door stille straten voor de buurt wakker wordt?
Mijn fantasie borrelt, zo op de vroege ochtend.
Pas later bedenk ik dat hij ook gewoon op weg kan zijn naar zijn werk.

Krantje lezen

Al sinds ik hier over de vloer kom, lees ik de krant van achter naar voren. Voorheen ploegde Ex als eerste door het nieuwskatern, terwijl ik het cultureel verantwoorde 2^e katern voor mijn rekening nam.

Voor vroege vogels als ik is de elektronische krant een geweldige uitvinding. Nog voor de krantenjongen uit bed rolt, sta ik koffie te zetten terwijl de krant op de tablet geladen wordt. En nog steeds wordt de krant van achter naar voren gelezen.

Vanochtend gooide de elektronica wat roet in het eten, het 2^e katern wilde niet goed laden. Dan maar de reguliere volgorde proberen, van voor naar achter lezen. 

Raar maar waar: dat leest niet lekker.

Balkonieren

Het is fris, het zonnetje schijnt en de eetbare afdeling van het balkon krijgt vorm.

Vandaag weer aan de slag met de ‘internetcursus’ tuinieren. Op de vierkante meter. Letterlijk.

Na een financiële bijdrage werd een pakketje zaden thuisbezorgd. Wat groente, wat kruiden. Elke week komt per e-mail een weekoverzicht binnen. Wat wordt gezaaid, wat moet onderhand eens opkomen, welk onderhoud moet worden gepleegd.

In tegenstelling tot vorig jaar schieten de tomaten als een gek de hoogte in. Op de achtergrond gluurt een klein beetje hoop over m’n schouder. Wie weet komen er dit jaar meer plantjes goed de kweekperiode door, zodat er in de zomer meer tomaatjes geoogst kunnen worden.

De kruiden zijn bijna allemaal gezaaid, sommige nog binnen, sommige al buiten.

Nu nog een paar fleurige planten aanschaffen en misschien wordt het balkon eindelijk hoe ik voor ogen heb.

Of nog veel beter.

Een doodnormale dag

Zo’n dag dat je, na een korte nacht, het gevoel hebt dat je achter de feiten aan loopt.

Zo’n dag dat je, na een half uurtje fietsen in de sportschool, spontaan besluit aan de vroege les bodypump mee te doen.

Zo’n zonnige dag dat je met zonnebril op pad gaat om boodschappen te doen en bij de voordeur beneden ontdekt dat tussen verdieping 3 en de begane grond het weer is omgeslagen en je opeens in een heftige regenbui belandt.

Zo’n dag dat je toch maar besluit een dutje te doen om de gemiste slaap ‘in te halen’.

Zo’n dag dat je wakker wordt terwijl de katten zich lekker tegen je aan nestelen. En je op dat moment toch echt het bed uit moet.

Zo’n dag die niet perfect gaat, maar tegelijkertijd een goed gevoel geeft.

Zo’n dag dus.