Preisoep

In mijn jeugd heb ik voor het eerst preisoep gegeten. Uit een pakje, dat wel. Mijn ouders spaarden voor soepkommen van een of ander soepmerk. Daarvoor moesten zegeltjes gespaard worden, dus hadden m’n ouders  groot ingekocht, want in een groot gezin zijn veel soepborden en –kommen nodig.

Het werd een van mijn favoriete soepen. Gebonden, romig, dat soort soepen aten wij normaliter niet. Ons huishouden moest het met weinig geld doen, groente en fruit werden zelf verbouwd. De kippen, eenden en ganzen waren voornamelijk voor de eieren, maar verdwenen op zeker moment in de braadpan. Wat niet tijdens de hoofdmaaltijd als vlees werd gebruikt, verdween in de bouillonpan. En uiteindelijk werd die bouillon gebruikt voor degelijke groentesoep.

Ik vermoed dat mijn ouders niet echt van prei als groente hielden, want ik kan me niet herinneren dat zij ooit prei in hun groentetuin hadden. Zelf zou ik het wel willen telen, maar op een balkon wordt dat een hele onderneming. Prei wil de diepte in.

In deze tijd van het jaar ligt de prei bijna overal in de uitverkoop. Het enige preigerecht dat ik me van vroeger herinner, heel vaag, want dat stond zelden op tafel, is preistamppot met gekookte eieren. Heerlijk. Eén keer heb ik het Ex voorgezet, maar hij vond het niks. En pas nu ik schrijf over de preisoep die ik vandaag heb gemaakt, komt die stamppot weer bovendrijven. Die zet ik volgende week maar eens op het menu.

Dit weekend, het eerste redelijk koude weekend van dit najaar, verwen ik mezelf met preisoep. Niet zo zacht en romig als die uit een pakje van jaren geleden, maar wel gewoon heel erg lekker. En hartverwarmend.

Oude vrouwtjes

Daar sta je dan, als 19-jarige knul met een bosje rode rozen voor de deur van de oude buurvrouw. Het was hem bijna gelukt om te vluchten, maar zijn moeder stak daar een stokje voor. Het was ook niet zijn idee om bloemen te geven.

Als zijn moeder vond dat de buurvrouw een bosje had verdiend omdat ze een paar dagen op de kat had gepast, moest zijn moeder die bloemen maar geven. Ja, oké, toen hij met zijn vrienden het laatste weekend van de vakantie weg wilde, zat z’n moeder in het buitenland voor haar werk. Dus technisch gesproken had de buurvrouw hem een plezier gedaan. Maar moest zijn moeder nu zo nodig rode rozen kopen? En dan zeuren dat hij ze moet afgeven, net als hij met z’n vriend weg wil? En z’n vriend helpt ook niet echt, die rolt bijna van de trap van het lachen. 

Dan zegt die buurvrouw ook nog dat ze het zo lief vind dat hij bloemen komt brengen. Ze straalt helemaal! Wat moet je nou tegen d’r zeggen? Bedankt, ja, maar verder? Gelukkig zegt ze heel snel dat ze het een volgende keer weer met alle plezier wil doen en kan hij ontsnappen. Snel de trappen af, achter zijn vriend aan. Tot zijn opluchting is zijn vriend al bijna beneden en ziet niet dat zowel de buurvrouw als z’n moeder hem uitzwaaien. Het wordt echt hoog tijd dat hij eigen woonruimte vindt.

werkschema

Afgelopen weekend minder gedaan dan ik me had voorgenomen. Maar tegelijkertijd vind ik dat ik af en toe niet zo streng moet zijn voor mezelf. Rust is ook een schone zaak. Een paar uurtjes met de planten en kruiden spelen was leuk en nuttig, hoewel dat niet op de lijst stond. De hoop op een bloeiend en groeiend kruidentuintje heb ik nog niet opgegeven.

Wat staat er op mijn lijstje met dingen die ik nog moet doen?

Administratieve zaken, zoals nieuwe verzekeringen.

Gordijnen op maat maken. De oude zijn te lang en iedereen begint maar over het vervangen van de gordijnen, die mijn schoonmoeder 16 jaar geleden voor haar zoon maakte, voor zijn eerste, echte eigen huis.

Keukenkast leegruimen. Een lekker diepe kast die al jaren schreeuwt om planken aan de muur. Verder dan kijken kwam Ex niet. We hebben het er wel eens uitgebreid over gehad, maar tegen de tijd dat ik de maten had opgenomen, zat hij weer achter zijn computer met zijn twitterharem te kletsen.  De bedoeling was dat ik hem zou meesleuren naar de doe-het-zelfzaak, maar dan was ik al weer zo nijdig, dat het voor mij ook niet meer hoefde. Zo ligt er ook al jaren een lijstje met actiepunten die hij met de verhuurder zou opnemen om te laten verhelpen.  O nee, dat lijstje heb ik in een doos met zijn papieren gestopt. Als herinnering.  Maar goed, over een paar weken komen hulptroepen voor de keuken: schoonmaken, schilderklaar maken en planken in de kast. Dan hoeven alleen nog maar de douche en wc te worden gedaan, niet zo dringend.

Werkkamer inrichten. Voor het schilderwerk heb ik alle kasten leeggehaald. Ze zijn wel al weer half gevuld, maar nu de rest nog. Plus dat ik niet alles kan vinden, want een deel zit nog in dozen, wat weer ergernis oplevert en daar moeten we ook maar eens van af.

Gisteren heb ik geprobeerd vruchtenijslolly’s  te maken, appel - sinaasappel. Voor een eerste poging niet slecht. Ze waren nog niet helemaal goed bevroren, dus heb ik ze in stukken uit de houder gehaald.

Bij de sla had ik duidelijk last van weinig inzicht in de hoeveelheid. Tegen de tijd dat de sla, avocado en paprika in het bakje zaten, was er geen plek meer voor de tomaat. De salade was minder fleurig dan de bedoeling was, maar niet minder lekker.

Lekker het weekeinde in

Vanmiddag 3 uur en een paar minuten aan de telefoon gehangen. Met al dat e-mailen en de sociale media gebeurt dat eigenlijk te weinig. Een oude schoolvriendin, die ik langzaam uit het oog was verloren nadat zij was blijven zitten. Niet dat ik me opeens beter voelde dan zij, maar we zagen elkaar gewoon veel minder. Zij vond mij 2 jaar geleden op Hyves en ik ben, nog samen met Ex, bij haar langs geweest. Vanochtend had ik haar verteld over de scheiding, een beetje laat, maar in dezelfde periode overleed haar schoonmoeder en wilde ik haar niet ook nog eens met mijn tranen belasten. 

Ondertussen zijn we weer een beetje bijgepraat. We hebben zo ieder ons eigen verleden en ons eigen heden, met de nodige problemen, maar ook leuke dingen.

Vanavond heb ik een beetje shoarmavlees gebakken en dat opgegeten samen met veel ronde opperdoezers uit de oven, veel sla, een bak zelfgemaakte knoflooksaus, een bak zelfgemaakte uien/tomatensaus en een pitabroodje. Heerlijk.

Kookkunsten

Ik sla mijzelf nu figuurlijk om de oren. Weer bijna een maand niet geblogd. Er gebeurt veel tussen de oren, maar het opschrijven, daar vind ik nog geen regelmaat in. Ondertussen voer ik gesprekken met een neutraal iemand, een hulpverlener, zoiets. Verdriet dat kan ik wel aan. Dat gaat wel over. Maar de boosheid die ik voel over de leugens, het bedrog, het vreemdgaan, de manipulatie, de schijnheiligheid, de onverschilligheid... Het leek wel of dat alles me tegenhield om verder te gaan, om Ex los te laten.

Door een toevallige ontmoeting heb ik nu een angstbeeld voor ogen, dat ik over een jaar nog steeds zo boos ben, en verbitterd. Dus ga ik aan de slag met de boosheid. Daarom voer ik gesprekken over de boosheid. Uiteindelijk gaan die gesprekken meer over mij, wat ik wil, wat ik heb nagelaten, wat ik heb gemist, wat ik nu ga doen. Ondertussen voer ik nog steeds in gedachten boze gesprekken met Ex, over Ex en het gaat steeds over dezelfde situaties. Maar door aan mezelf te sleutelen, hoop ik anders met de boosheid om te kunnen gaan. En wie weet komt er een dag dat ik niet meer boos ben. Hoewel ik me dat nu nog niet kan voorstellen. :-)

Vandaag is de titel “Kookkunsten” en misschien heb je de foto hieronder al gezien. Het is wennen om voor 1 persoon te koken, het is vaak nog te veel, gelukkig worden de hoeveelheden kleiner. De laatste tijd heb ik vrij weinig vlees gegeten. Broodbeleg probeer ik in kleine porties te kopen, maar toch eet ik dagen achtereen dezelfde vleeswaren op brood, wat erg gaat vervelen. En sommige soorten zijn me een beetje gaan tegenstaan. Verder merk ik dat als ik groentes heb gesneden voor bijvoorbeeld een pastasaus, er al zo veel is, dat vlees overbodig is. De afgelopen weken heb ik hier en daar een foto gemaakt van mijn kookkunsten en dat wil ik vaker doen.
Vandaag wilde ik eigenlijk in de tajine koken, maar het werd de nieuwe braadpan. Wel ben ik uitgegaan van het recept dat bij de tajine zat toen ik hem kocht, maar uiteindelijk werd de inhoud van de pan bepaald door de inhoud van de groentebak. Ik heb een kippenpootje gebraden, mijn halve courgette, een paar tomaten en wat meiraapjes in blokjes gesneden, een half uurtje laten sudderen met harissa en ras el hanout bij het kippenpootje. Ondertussen couscous gemaakt en het resultaat was smakelijker in de mond dan de foto doet vermoeden. Deze manier van koken past wel bij mij. Uitgaan van geslaagde recepten en uitproberen of het met andere ingrediënten ook iets wordt. Het kippenpootje was vandaag echt bedoeld als verwennerij, zonder vlees was het allemaal even lekker geweest.
Ik zal vaker een foto van mijn maaltijden plaatsen, dan heb ik een stok achter de deur om dit blog wat regelmatiger aan te vullen. Ondertussen houd ik me aanbevolen voor tips over koken voor 1 persoon, hoe voorkom ik dat ik te veel blijf koken?

Zonnetje

Sinds hij in zijn eigen huis zit en ik gewoon in ons oude stulpje, is het contact minder en waarschijnlijk daardoor is de Scheiding 3.0 een gewone scheiding geworden. Spullen verdelen, spullen kopen, zakelijke dingen regelen, administratie en nu het financiële gedeelte. Zal meer gaan schrijven, ook voor mezelf.

Vandaag kreeg ik een bosje zonnebloemen van de buurvrouw. Haar had ik niet meer gesproken sinds ik, nogal kort door de bocht, had verteld dat Ex zou gaan verhuizen. Hij heeft afscheid van haar genomen op de dag dat hij zijn spullen naar zijn nieuwe huis bracht. Goede timing, die bloemen. Ik begin weer langzamerhand overeind te krabbelen en onder de mensen te komen.

Jantje huilt, Jantje lacht

De dag begon beroerd. Ik mailde om te vragen wat er moest gebeuren met de meubelstukken die hij had laten staan. Bij het grof vuil?  Ja, dus. En of ik hulp nodig had. Toen knapte er iets.

Hij laat spullen staan die hij niet meer nodig heeft en als ik ze niet wil hebben, moet ik maar zorgen dat ik ze kwijtraak. En hij wist al dat ik ze niet wilde, het waren zijn spullen. Ik heb alleen ‘ja’ teruggemaild. Ik ga niet proberen dit uit te leggen. Hij doet dingen zoals het hem uitkomt en als ik zeg dat het toch eigenlijk niet kan, zijn troep laten liggen om door anderen op te laten ruimen, zal hij verbaasd kijken, even stil zijn en dan zeggen: “Ja, misschien had ik het anders moeten doen.” Misschien is een stopwoordje voor hem. Zo moesten we ook ‘misschien’ uit elkaar gaan. Ik heb toen letterlijk moeten vragen of we nou uit elkaar gingen of niet.

De ochtend verliep beroerd, maar na een uurtje winkelen, was ik wel een beetje opgevrolijkt. Niks frivools, hele praktische zaken. Het was lekker om buiten te zijn, te fietsen. ’s Middags zat ik bijna tegelijkertijd te chatten met een vriendin aan de andere kant van de wereld die net wakker was en iemand van de ex-schoonfamilie, die nog niet zo lang op de hoogte was en wilde weten hoe het ging. En dat waren fijne gesprekken. De ene met bevestiging en bemoedigende woorden, de ander met bemoedigende woorden en de wens om contact te blijven houden, ook als we geen familie meer zijn. En aan het eind van de dag was ik toch weer een heel stuk opgeknapt. Het blijven pieken, maar vooral dalen.