Laatste loodjes

Een veelgelezen ‘tip’ van opruimers is: stop spullen die je niet direct nodig hebt in een doos en als ze na een maand/half jaar/jaar niet hebt gemist, kun je ze met een gerust hart wegdoen.

Na de scheiding zijn wat kleine dingen van Ex blijven liggen.

Tijdens de eerste grote schoonmaakronde zijn die in een koffer gedaan die hij heeft opgehaald, samen met wat grotere spullen.

Tijdens verschillende opruimrondes zijn enkele kleine dingen boven water gekomen, die per post nagestuurd konden worden.

Gisteren gingen tijdens het opruimen nog een paar hebbedingetjes door mijn handen die Ex tijdens de verhuizing opzij heeft gelegd, maar niet heeft meegenomen. Dingen die ik wat langer heb bewaard omdat ik wist dat hij ze mooi vond, indertijd. Maar waar ik zelf absoluut niks mee kan. Deze keer ging de knop om. In die drie jaar heeft hij ze blijkbaar niet gemist. Weg ermee!

Tijdverspilling

Na vier jaar intensief gebruik wordt het tijd de laptop te vervangen door iets nieuws, een pc met los beeldscherm deze keer.

Het oorspronkelijke plan was een pc van hetzelfde merk te nemen. Na lang surfen op internet en specificaties vergelijken, werd dat plan afgeschoten op één klein detail.

Weer lang surfen op internet en specificaties vergelijken, maar dan bij andere leveranciers.

Die allemaal bieden wat nodig is, maar met te veel tierlantijnen.

En deze twijfelaar kon geen keuze maken. Te veel keus. Welke tierlantijnen neem je op de koop toe?

Uiteindelijk bleek de oplossing heel simpel: dat kleine pc-winkeltje waar ze ook pc’s op maat maken. Gewoon zeggen wat je wilt, een paar technische eisen opgeven en twintig minuten later heb je een pc zonder tierlantijnen, met garantie en ook nog in de buurt.

Dat had ik weken geleden eigenlijk moeten bedenken.

Zoekt en gij zult vinden, misschien

De laptop is aan vervanging toe.

De bedoeling is om deze keer te gaan voor een desktop van hetzelfde merk.

Gisteren werd een lange dag met online vergelijken, online kiezen, online samenstellen en online bestellen bij een online bedrijf (= zonder fysieke winkels).

Voor technische vragen kun je als potentiële klant niet bellen of e-mailen, maar log je in voor een chat-sessie.

Dan hoop je een medewerker te treffen die je vraag direct kan beantwoorden, of toegang heeft tot specificaties die in de online winkel niet worden genoemd.

Bij twee van de drie vragen lukte dat.

Op de derde vraag bleef hij het antwoord schuldig. Want die informatie kon hij niet vinden. Want die informatie stond niet online (= de website van het bedrijf).

Zucht.

Opgeruimd staat netjes

In het kader van opruimen, ontrommelen enzovoort, heb ik vanochtend 6 paar sokken en een regenpak aangeschaft. En dan niet volgens het principe dat je voor elk ding dat je nieuw koopt, een oud iets wegdoet. Nee, natuurlijk niet. Ik pak het grootser aan.

Voor dat regenpak doe ik tweeënhalf regenpak weg, waarvan er één al zeker 30 jaar oud is. En geen van beide nog waterdicht. Da’s toch wel belangrijk, eigenlijk.

En voor die zes paar sokken verwijder ik uit de sokkenla en de wasmand zo ongeveer 15 gescheiden zwervers. Die mogen met elkaar als zootje ongeregeld verder. Maar niet hier.

 

"Dilemma"

De eerste dag van 2 weken semi-vrij begon voor deze neurotische controlfreak met een ‘dilemma’.

Het idee was vroeg voor de deur van de Hermitage staan om de keizerlijke serviezen te bewonderen.

Het druilerige weer deed me twijfelen.

Waarom door kou en nattigheid fietsen naar een tentoonstelling die nog een paar weken te bewonderen is? Waarom niet gewoon lekker thuisblijven? Maar als ik nu niet ga, wanneer ‘moet’ ik dan?

Een relatief lege agenda, zonder deadlines en vaste afspraken (behalve dan de Zweedse les). Niets moet, (bijna) alles mag. En wat doe ik? Dubben, wikken en wegen.

Geen wonder dat het vaak lijkt of mijn vrije periode niet lang genoeg duurt om alles te doen wat ik zou willen doen.

Rust?

Twee weken relatieve rust.

Dat wil zeggen:

De vaste opdrachtgevers deponeren hier twee weken geen opdrachten.

In die tijd zijn interessante nieuwe opdrachtgevers welkom. Toch.

Die nieuwe computer moet er toch eindelijk maar eens komen. Knopen doorhakken.

Zakelijke administratie bijwerken. Facturen betalen.

Pensioen regelen. Van sparen naar fonds, met deze rentestand geen al te groot risico.

Vrijwilligerswerk. Dat schiet er tijdens de werkweken te vaak bij in.

Vandaag naar de Hermitage. Culturele ontspanning.

Een paar keer naar de bioscoop. Afhankelijk van het aanbod.

Nadenken over toekomst, werk, privéleven. Bezinnen, om het maar eens populair te zeggen.

Opruimen en kringloopwinkel blij maken. Orde scheppen in chaos.

En zo zijn de semivrije weken al weer behoorlijk gevuld.

Dat was eigenlijk niet de bedoeling.

Poetsen

In een hoek in de keuken staat de koelkast te blinken.

Het prachtige, koude weer bood gisteren de ideale omstandigheden om de koel/vriescombinatie eens lekker schoon te maken.

Alle inhoud ging in tassen en bakken naar buiten, zonder eerst ingepakt te hoeven worden tegen bederf en dooi.

Het apparaat zelf werd van binnen en van buiten flink gepoetst, vlekjes werden weggewerkt, onderdelen werden (af)gewassen.

Na herinrichting stond de koel/vriescombinatie een beetje verloren te stralen. Gelukkig heb ik de komende 2 weken min of meer vrij genomen, waarbij opruimen en schoonmaken al op het lijstje met vakantieactiviteiten stonden. Nu moet dat echt wel gebeuren.