Opgeruimd staat netjes

In het kader van opruimen, ontrommelen enzovoort, heb ik vanochtend 6 paar sokken en een regenpak aangeschaft. En dan niet volgens het principe dat je voor elk ding dat je nieuw koopt, een oud iets wegdoet. Nee, natuurlijk niet. Ik pak het grootser aan.

Voor dat regenpak doe ik tweeënhalf regenpak weg, waarvan er één al zeker 30 jaar oud is. En geen van beide nog waterdicht. Da’s toch wel belangrijk, eigenlijk.

En voor die zes paar sokken verwijder ik uit de sokkenla en de wasmand zo ongeveer 15 gescheiden zwervers. Die mogen met elkaar als zootje ongeregeld verder. Maar niet hier.

 

"Dilemma"

De eerste dag van 2 weken semi-vrij begon voor deze neurotische controlfreak met een ‘dilemma’.

Het idee was vroeg voor de deur van de Hermitage staan om de keizerlijke serviezen te bewonderen.

Het druilerige weer deed me twijfelen.

Waarom door kou en nattigheid fietsen naar een tentoonstelling die nog een paar weken te bewonderen is? Waarom niet gewoon lekker thuisblijven? Maar als ik nu niet ga, wanneer ‘moet’ ik dan?

Een relatief lege agenda, zonder deadlines en vaste afspraken (behalve dan de Zweedse les). Niets moet, (bijna) alles mag. En wat doe ik? Dubben, wikken en wegen.

Geen wonder dat het vaak lijkt of mijn vrije periode niet lang genoeg duurt om alles te doen wat ik zou willen doen.

Rust?

Twee weken relatieve rust.

Dat wil zeggen:

De vaste opdrachtgevers deponeren hier twee weken geen opdrachten.

In die tijd zijn interessante nieuwe opdrachtgevers welkom. Toch.

Die nieuwe computer moet er toch eindelijk maar eens komen. Knopen doorhakken.

Zakelijke administratie bijwerken. Facturen betalen.

Pensioen regelen. Van sparen naar fonds, met deze rentestand geen al te groot risico.

Vrijwilligerswerk. Dat schiet er tijdens de werkweken te vaak bij in.

Vandaag naar de Hermitage. Culturele ontspanning.

Een paar keer naar de bioscoop. Afhankelijk van het aanbod.

Nadenken over toekomst, werk, privéleven. Bezinnen, om het maar eens populair te zeggen.

Opruimen en kringloopwinkel blij maken. Orde scheppen in chaos.

En zo zijn de semivrije weken al weer behoorlijk gevuld.

Dat was eigenlijk niet de bedoeling.

Poetsen

In een hoek in de keuken staat de koelkast te blinken.

Het prachtige, koude weer bood gisteren de ideale omstandigheden om de koel/vriescombinatie eens lekker schoon te maken.

Alle inhoud ging in tassen en bakken naar buiten, zonder eerst ingepakt te hoeven worden tegen bederf en dooi.

Het apparaat zelf werd van binnen en van buiten flink gepoetst, vlekjes werden weggewerkt, onderdelen werden (af)gewassen.

Na herinrichting stond de koel/vriescombinatie een beetje verloren te stralen. Gelukkig heb ik de komende 2 weken min of meer vrij genomen, waarbij opruimen en schoonmaken al op het lijstje met vakantieactiviteiten stonden. Nu moet dat echt wel gebeuren.

Orde of chaos

Voor een gescheiden zzp-er zonder vast inkomen en zonder alimentatie, maar met een van nature zorgelijk inborst, zijn dit ‘gouden’ tijden.

En toch is de waan van de dag minder somber dan je zou denken naar aanleiding van bovenstaande regel. Er komt geld binnen, er is een bescheiden buffer en de grote rekeningen van dit jaar lijken betaald te kunnen worden, zonder dat faillissement hoeft worden aangevraagd (afkloppen!).

Daarnaast zijn het ook bewuste keuzes: goedbetaalde baan opzeggen voor onzekere inkomsten als zzp-er en geen alimentatie eisen.

Soms vraag ik me af of mijn ‘stoere’ opstelling in dezen wel opweegt tegen de zorgen en de onzekerheid. Tot opeens het besef doordringt dat ik in financieel en materieel opzicht flink heb ingeleverd, maar ik me nu omringd weet door familie en vrienden die van me houden, er voor me zijn maar vooral meer geborgenheid bieden dan ik in 15 jaar ‘relatie’ heb ervaren.

Met zo’n basis moet het toch eindelijk kunnen lukken: chaos in hoofd en huis ordenen.

Besef

Zaterdag, eind van de middag.
Het wekelijkse bijbaantje is gedaan.
In een opwelling wordt geen groentetomatensoep gemaakt, maar een grote pan pompoensoep. Tja, je moet wat, als je nog 2 grote pompoenen hebt liggen.
Tijdens het worstelen met de pompoen gaat de telefoon. Soep is belangrijker, zeer waarschijnlijk, dus gewoon laten rinkelen. Als het echt belangrijk is, staat de voicemail klaar om de berichten te noteren en door te geven.
Als de pompoensoep pruttelt, even de voicemail afluisteren. Ah, niet belangrijk, maar wel even terugbellen, dat heeft ze wel verdiend na binnen één week drie keer op de voicemail te zijn gestuit.
Als eerste zeg ik dat ik niet had opgenomen omdat ik met een pompoen aan het worstelen was. Daarop volgt de vraag wat ik ga maken.
“Pompoensoep.”
“Wat goed dat je voor jezelf kookt.”
Na wat onbelangrijke blabla hangen we op. En opeens dringt haar opmerking tot me door.
En ik realiseer me: voor de scheiding zei niemand dat het zo goed was dat ik voor ons beiden kookte.

Kunstje

(N.a.v. de ‘discussie’ over Dumas, nou ja, eigenlijk publiciteit over en promotie van kunst):

Als ik Joost Zwagerman (in de Volkskrant van 11 september 2014) mag geloven, veroordeel ik mezelf tot een ‘fantasieloze blik’ op kunst, omdat ik me niet verdiep in ‘de opvattingen en poëtica’ van de kunstenaar.

Ik vind iets mooi of niet, het spreekt me aan of niet. Of het nu Kunst is, of kunst.

Het kunstwerk voor zich laten spreken, zonder gesproken of geschreven tekst, ‘verarmt de kunst en de kunstbeleving’, volgens hem.

Ik wil iets zelf bekijken, mijn eigen oordeel vormen. Maar blijkbaar kan ik zonder informatie vooraf het kunstwerk niet op waarde schatten.

Dan heb ik dus duidelijk een verkeerd beeld bij de term beeldende kunst.