Besef

Zaterdag, eind van de middag.
Het wekelijkse bijbaantje is gedaan.
In een opwelling wordt geen groentetomatensoep gemaakt, maar een grote pan pompoensoep. Tja, je moet wat, als je nog 2 grote pompoenen hebt liggen.
Tijdens het worstelen met de pompoen gaat de telefoon. Soep is belangrijker, zeer waarschijnlijk, dus gewoon laten rinkelen. Als het echt belangrijk is, staat de voicemail klaar om de berichten te noteren en door te geven.
Als de pompoensoep pruttelt, even de voicemail afluisteren. Ah, niet belangrijk, maar wel even terugbellen, dat heeft ze wel verdiend na binnen één week drie keer op de voicemail te zijn gestuit.
Als eerste zeg ik dat ik niet had opgenomen omdat ik met een pompoen aan het worstelen was. Daarop volgt de vraag wat ik ga maken.
“Pompoensoep.”
“Wat goed dat je voor jezelf kookt.”
Na wat onbelangrijke blabla hangen we op. En opeens dringt haar opmerking tot me door.
En ik realiseer me: voor de scheiding zei niemand dat het zo goed was dat ik voor ons beiden kookte.

Kunstje

(N.a.v. de ‘discussie’ over Dumas, nou ja, eigenlijk publiciteit over en promotie van kunst):

Als ik Joost Zwagerman (in de Volkskrant van 11 september 2014) mag geloven, veroordeel ik mezelf tot een ‘fantasieloze blik’ op kunst, omdat ik me niet verdiep in ‘de opvattingen en poëtica’ van de kunstenaar.

Ik vind iets mooi of niet, het spreekt me aan of niet. Of het nu Kunst is, of kunst.

Het kunstwerk voor zich laten spreken, zonder gesproken of geschreven tekst, ‘verarmt de kunst en de kunstbeleving’, volgens hem.

Ik wil iets zelf bekijken, mijn eigen oordeel vormen. Maar blijkbaar kan ik zonder informatie vooraf het kunstwerk niet op waarde schatten.

Dan heb ik dus duidelijk een verkeerd beeld bij de term beeldende kunst.

Loslaten

Loslaten.

Zo’n zweverig kreet.

De wil om los te laten is er wel, maar de uitvoering gaat niet soepel, omdat het gevoel niet altijd kan doen wat het verstand verstandig vindt.

Bij yoga klinkt wekelijks de vrij overzichtelijk opmerking over het loslaten van wat je bezighoudt, wat je dwars zit, van wat je die dag nog moet doen. Laat dat los en richt je op de yoga, het hier en nu. De rest mag je over een uurtje weer oppakken.

Hoe ver ik de afgelopen jaren ook ben gekomen, er zijn periodes dat de scheiding, alles ervoor en veel erna, me meer bezighouden dan me lief is. Vanochtend vond ik tijdens yoga dat ik dat allemaal maar weer eens moet loslaten.

Voor me zag ik het beeld van Ex die met het Groene Blaadje de zonsondergang tegemoet loopt.

Maar dat voelde niet goed. Per slot van rekening gaat het niet om hen. Het gaat om mij.

Dus in gedachten draaide ik me om en liep van hen weg, de zonsopgang tegemoet.

Met mate

Tijdens mijn koffiepauze kijk ik op Twitter, Facebook en lees mijn e-mail.

Ik vraag me oprecht af waar mensen de tijd vandaan halen om al die ‘leuke’ filmpjes en spreuken op internet te vinden, te bekijken en te delen. Om maar te zwijgen over de vele weblogs waarvoor reclame wordt gemaakt.

Op Twitter schakel ik bij sommige mensen de RT-functie uit, waarna ik van hen  (bijna) niks meer voorbij zie komen.

Op Facebook schakel ik regelmatig websites met ‘levenswijsheden’ uit, waarna blijkt dat sommige mensen weinig of niks over zichzelf te melden hebben.

Niet dat ik iets interessants te melden heb, maar goed, het is niet voor niets dat ik weinig van me laat horen via sociale media.

Geduld is een schone zaak

De eerstelijns opvang verzorgen bij een scheiding is me niet in de koude kleren gaan zitten.

Door de vele overeenkomsten wordt vaak een beroep op me gedaan voor een luisterend oor en begrip.

Dat luisterend oor is nog wel te doen, maar ik zoek ijverig naar een balans tussen begrip en onbegrip, geduld en ongeduld.  

Pff, dit is emotioneel bijna even uitputtend als mijn eigen scheiding was.

Arbeiders aller landen...

De hoofdrolspelers van “The Big Bang Theory” krijgen de komende drie jaar een miljoen dollar betaald, per aflevering. Per seizoen 24 afleveringen; tel uit je winst.

Plus een deel van de winst die hun werkgever maakt met de uitzendrechten wereldwijd en diverse memorabilia en andere commerciële activiteiten.

Naast opluchting heerst onder de fans ook wat verwarring en verontwaardiging. Waarom krijgen de vier overige hoofdrolspelers veel minder? (de mannen ‘maar’ een paar ton per aflevering, de dames ‘maar’  60.000 per aflevering)

Het veelgehoorde ‘excuus’ is dat de werkgever verschrikkelijk veel aan het programma verdient.

Degenen die daar voor een groot deel verantwoordelijk voor lijken te zijn, zouden daarvan moeten mogen profiteren. Klinkt niet onaardig.

Dus: arbeiders aller landen verenigt u en eis salaris naar omzet en winst uwer werkgever. 

balkonieren

Het balkon heeft een bloemenhoekje en de rest wordt ingenomen door kruiden en groenten.

Een enkel radijsje is geoogst en de erwten zullen niet lang meer op zich laten wachten. Sla en kruiden tieren welig. De wortels ook, maar het echte resultaat zit nog onder de grond, nog onzichtbaar.

En waar vorig jaar maar één triest tomatenplantje de voorkweek overleefde, staan nu twee bakken vol met tomatenplanten, die hopelijk helemaal vol komen te hangen met tomaatjes.

Altijd een fijn moment, met een kop koffie de ‘tuin’ inspecteren.