Balkonieren

Het is fris, het zonnetje schijnt en de eetbare afdeling van het balkon krijgt vorm.

Vandaag weer aan de slag met de ‘internetcursus’ tuinieren. Op de vierkante meter. Letterlijk.

Na een financiële bijdrage werd een pakketje zaden thuisbezorgd. Wat groente, wat kruiden. Elke week komt per e-mail een weekoverzicht binnen. Wat wordt gezaaid, wat moet onderhand eens opkomen, welk onderhoud moet worden gepleegd.

In tegenstelling tot vorig jaar schieten de tomaten als een gek de hoogte in. Op de achtergrond gluurt een klein beetje hoop over m’n schouder. Wie weet komen er dit jaar meer plantjes goed de kweekperiode door, zodat er in de zomer meer tomaatjes geoogst kunnen worden.

De kruiden zijn bijna allemaal gezaaid, sommige nog binnen, sommige al buiten.

Nu nog een paar fleurige planten aanschaffen en misschien wordt het balkon eindelijk hoe ik voor ogen heb.

Of nog veel beter.

Een doodnormale dag

Zo’n dag dat je, na een korte nacht, het gevoel hebt dat je achter de feiten aan loopt.

Zo’n dag dat je, na een half uurtje fietsen in de sportschool, spontaan besluit aan de vroege les bodypump mee te doen.

Zo’n zonnige dag dat je met zonnebril op pad gaat om boodschappen te doen en bij de voordeur beneden ontdekt dat tussen verdieping 3 en de begane grond het weer is omgeslagen en je opeens in een heftige regenbui belandt.

Zo’n dag dat je toch maar besluit een dutje te doen om de gemiste slaap ‘in te halen’.

Zo’n dag dat je wakker wordt terwijl de katten zich lekker tegen je aan nestelen. En je op dat moment toch echt het bed uit moet.

Zo’n dag die niet perfect gaat, maar tegelijkertijd een goed gevoel geeft.

Zo’n dag dus.

Rond

Tijdens een bezoek aan de kringloopwinkel vandaag dingen gezien die vorige week naar de kringloop zijn gebracht.

Hieronder ook spullen van Ex, die hij weer in diezelfde kringloopwinkel had aangeschaft.

Nee, het zijn spullen die hij, na jaren snuffelen en verzamelen, zelf heeft achtergelaten en/of naderhand heeft teruggebracht. Onduidelijk voor mij of hij ze nu zat was, of dat ze niet werden goedgekeurd. Maar goed, die spullen stonden al 2 jaar stof te verzamelen, dus ze mochten weg.

De enige twijfelgevallen zijn posters. Als hij ze na 2 jaar nog niet heeft gemist, zouden ze ook weg kunnen. Misschien lukt het me een volgende keer wel om die knoop door te hakken.

Lampje

Dagen worstelen met het onder woorden brengen wat er afgelopen weken is gebeurd.

Maar het komt allemaal niet goed uit het toetsenbord.

En opeens, tijdens een leuke ontmoeting, dringt door dat het veel leuker is om bij de leuke, onverwachte dingen stil te staan. En die te delen.

En opeens lijkt het zonnetje nog harder te stralen.

En opeens lijkt mijn glimlach nog breder te worden.

Plannen

Gisteren was weer een dag klussen en opruimen bij een ander, terwijl de kamers hier schreeuwen om aandacht. Die langverwachte schoonmaak komt er maar niet van. Op zich is wel te overzien wat er moet gebeuren, maar een begin maken, dat lijkt een enorm probleem. En zonder begin kom je nergens. Dus pakken we het indirect aan.

Plan: laminaat leggen in mijn kantoor. Dat lukt me niet in m’n eentje, dus wordt binnenkort contact gelegd met een klusvrouw.

Doel: tweeledig.

1          investeren in eigen bedrijf. Nodig voor de bedrijfsvoering, maar ook gunstig voor aangifte omzetbelasting, die over 2013 schrikbarend hoog is uitgevallen. Een jaar waarin niks is geïnvesteerd.

 2         kantoor leegruimen. En dan eindelijk alle ordners en dozen uitpluizen, veel weggooien en weinig houden. Is de bedoeling.

Hopelijk is er daarna nog voldoende energie en inzet voor de aanpak van de overige ruimtes. 

En dan moet ik ook nog bedenken hoe ik alles opgeruimd houd. Maar dat 'probleem' is natuurlijk niet aan de orde zolang mijn humeur het enige hier is dat opgeruimd is. 

Meestal.

Andere aanpak

Met het mooie weer van de afgelopen dagen begint ook de voorjaarsschoonmaak weer te kriebelen. En wel zo erg dat eindelijk de handen uit de mouwen gaan. Als eerste in de slaapkamer.

Planten die de overwintering niet hebben overleefd: weg.

Tijdschriften die nog ongelezen naast het bed liggen: doorbladeren, paar artikeltjes uitknippen en de rest naar papiercontainer.

Doos met kerstspullen: bij de deur zetten, meenemen naar de berging.

Sopje, stofzuigen en klaar.

Maar dan is er nog de doos die onder het bed staat. In die doos zijn tijdens de schilderwerkzaamheden van  2 jaar geleden de losse frutsels en tierelantijnen veilig opgeborgen.

Een welbekende regel in opruimland is: wat je langer dan half jaar/1 jaar niet gebruikt, en niet hebt gemist, kan weg.

Diep ademhalen, moed verzamelen en aan de slag.

Steentjes en schelpjes verzameld tijdens vakanties: weg.

Beeldjesverzameling: in doos voor kringloop. Op één na.

Waxinelichtjeshouders: weg.

Drie flessenopeners: weg.

Manchetknoop van vader: houden.

Scheidsrechtersfluit van moeder: houden.

Beeldje van Ex gekregen: houden.

Pardon? Ja, dit twijfelgeval mocht uiteindelijk blijven.

Waarom? Hij zal op zijn eigen, afstandelijke, botte manier, wel om me hebben gegeven. Maar of  hij echt van me heeft gehouden, daar twijfel ik aan. Of wij hebben hele verschillende ideeën over houden van. En hoe je mensen behandelt van wie je houdt.

Maar goed, het beeldje. Dat heeft hij ooit voor mij uitgezocht.  Dat herinnert mij aan hoe we met elkaar omgingen toen we elkaar net kenden. Het herinnert mij eraan dat hij ooit wel iets om me heeft gegeven. Het herinnert me aan dingen die door alle chaos, verdriet, boosheid en leugens verloren dreigen te gaan.

Spannend

Naar je gevoel zit je al de hele dag binnen. Dus besluit je om half 6 ’s middags een frisse neus te gaan halen. Kun je meteen een verjaardagskaart posten en plastic afval wegbrengen.

Dan ontdek je dat de deur nog op het nachtslot zit. Dat die dus de hele dag nog niet open is geweest.

En dat terwijl je al om half 7 ’s ochtends aan het werk was.

Het spannende leven van een vrijgezel…