Ruimte

Ex-schoonouders wilden langskomen. Kopje koffie drinken, kijken wat ik had geschilderd en veranderd.

Net als in de tijd dat Ex en ik samen waren, ontketende het vooruitzicht van een bezoek van hen een pavlovreactie en werd de voorjaarsschoonmaak definitief en grondig ingezet. Naast de lichamelijke inspanningen van schrobben en boenen, maakten mijn gedachten in die tijd ook behoorlijk wat overuren. Herinneringen, overpeinzingen, vragen, nachtmerries… Niet dat er in de bovenkamer erg veel werd opgeruimd. Wel werd het één en ander opnieuw gerangschikt, ik merk dat er heel langzaam ruimte komt voor andere dingen, leuke dingen.

Ook zijn de afgelopen tijd dingen gebeurd, met anderen, die me deden beseffen dat er ergere dingen zijn, hoe clichématig dit ook klinkt. Ja, leugens, bedrog, verraad en vreemdgaan van een partner die je tot het eind toe gelooft en vertrouwt, doen pijn. Inzichten in eigen tekortkomingen, gedrag en reacties kunnen minstens zo pijnlijk zijn. Het lukt niet altijd om die inzichten om te zetten in een plan, een idee, een daad. Soms zijn er nog een paar stappen en/of inzichten voor nodig om opeens het licht te zien en doelbewust aan de slag te gaan. En soms heb je daar de ellende van anderen voor nodig.

Eigenlijk wilde ik nu schrijven over mijn aanwezigheid op en wat gedachten over Twitter. Blijkbaar waren mijn schoonouders en wat hun bezoek losmaakte belangrijker. Het was een fijn bezoek met koffie en zelfgebakken koek. Over Ex hebben we het niet gehad. Maar dat hoeft ook niet. Er zijn genoeg andere dingen om over te praten. Ja, er komt weer ruimte.

Dag

Sinds een aantal maanden verhuren de achterburen hun appartement aan toeristen. Gezien de grootte (2,5 verdieping), de locatie (randje van toeristisch populaire wijk) en het soort pand (grachtenpand, niet aan een chique gracht, maar toch…) is het niet vreemd dat het zelden leegstaat. Een bonte stoet tijdelijke bewoners heeft hier al korte of langere tijd gebivakkeerd. 

De achterburen doen niet aan vitrage. Daarom was hun wel en wee in beperkte mate redelijk te volgen. Totdat ’s avonds de gordijnen dicht gingen. Als dat al gebeurde. Datzelfde geldt voor de toeristen. Zij zitten voor het raam te eten, op de andere verdieping voor het raam televisie te kijken, zelden met de gordijnen dicht.

De afgelopen week zaten er twee stellen. Jaar of 50, 60, de hele dag weg, ’s avonds vroeg terug en aan de wijn. Een van de mannen zat elke ochtend al vroeg op zijn plekje voor het raam. Uren voor de rest wakker werd, zat hij al op zijn laptop te turen. Zo ben ik ook: vroeg wakker, zelfs op vakantie. Tegen de tijd dat de huisgenoten wakker worden, heb ik er al een halve dag op zitten.

Een uurtje geleden zijn ze vertrokken. De sleutel werd ingeleverd bij een van de dames die het appartement na vertrek van gasten schoonmaakt. Ze kwamen de voordeur uit terwijl ik mijn planten stond te verzorgen. Onder mijn toeziend oog namen ze afscheid van elkaar. Stel 1 ging linksaf, richting centrum. Stel 2 bleef nog even hangen. De vroege vogel nam een paar laatste foto’s van de voorgevel. Van het raam waar hij een week lang ’s ochtends uit getuurd had naar de woonboten. Ondertussen was binnen de schoonmaakster al aan de slag gegaan. En terwijl hij die laatste foto’s liep te maken, gooide zij de lakens van de afgehaalde bedden via de trap naar de lager gelegen verdieping.

Goedemorgen

Al een week of drie waart hier een verkoudheidsvirus rond. Snotteren valt wel mee, maar keelpijn, oorpijn en een oor dat dicht zit… leuk is anders. Dit betekent tevens onrustige, vaak korte, nachten.

Vandaag staat een dagje museum op het programma, plus bijpraten met een zus. Dus vanochtend kwam zomaar het idee boven: nog een keertje omdraaien. Want vroeg opstaan betekent vaak ook snel nog wat werk doen, zelfs op vrije dagen. Vandaag proberen dat patroon te doorbreken.

Voor ik het wist werd ik weer wakker, uit een heftige nachtmerrie. En dat is niet prettig wakker worden. Adrenaline gierde nog door mijn lijf. Zoals meestal weet ik nog wat ik heb gedroomd. Hangen dromen samen met het onderbewustzijn? In sommige gevallen vast wel.

Zijn dromen voorspellend? Hopelijk niet.

In de nachtmerrie ontsnapte ik maar net aan een ontmoeting met het neurotische groene blaadje van Ex. Toevallig had ik afgelopen week veel contact met verschillende ex-schoonfamilieleden, dat zou het onderbewuste kunnen zijn.

En een ontmoeting? Ik hoop dat ik daar niet door/mee word overvallen, zoals Ex me een paar weken geleden overviel met een foto van hen samen. Een ontmoeting zou toevallig kunnen gebeuren, maar ik vertrouw erop dat ze zo’n angst/hekel heeft aan de grote stad, dat ze uit mijn buurt wegblijft. Maar ik ben op mijn hoede

Oude tijden herleven

De andere kant van het bed is definitief niet meer van Ex.
Een paar weken geleden legde ik ‘even’ een oude jas neer op/bij het hoofdkussen aan zijn kant. Voor ik het wist, lagen mijn katten op die jas te slapen. En ze zijn er niet weg te slaan (hoewel ik dat niet letterlijk heb geprobeerd).
Als ik ’s ochtends het licht aandoe, gaan die 2 koppies een klein stukje omhoog, één oog wordt tot een spleetje geopend. Voldoende om mij een verwijtende blik toe te werpen, hoe durf ik ze wakker te maken. En na bijna een jaar heb ik ’s nachts toch weer gesnurk naast mijn hoofd.

Snuifje meer

Een verkoudheid kan heel vervelend zijn. Vooral slapen, daar zie ik tegenop. De benauwdheid, de loopneus, het hoesten, de wetenschap dat er een deadline is… Dat draagt allemaal niet bij aan rustig uitzieken, rustig liggen, rustig slapen. En als je dan ook nog een warrige droom hebt over het neurotische groene blaadje van Ex, ben je blij dat bij het wakker worden de verkoudheid minder heftig lijkt te zijn dan gisteren. De vriendelijke apotheker had gelijk: de neusspray werkt snel. 

Gelukkig.

Als het beestje maar een naam heeft

Vandaag dacht ik er eindelijk aan om mijn eigen achternaam op het naamplaatje van Ex te plakken, naast de voordeur. Het etiketje lag al dagen klaar. Volgens mij moet ik nog ergens een eigen naamplaatje hebben liggen, van mijn vorige huis. Dat heb ik daar niet opgehangen, omdat ik 2 jaar lang een stalker had. Nou ja, hij wist waar ik woonde, dus geen naambordje ophangen hielp niet tegen stalken. Maar na de verhuizing vond ik het wel prettig dat de achternaam van Ex op de deur hing. En persoonlijk heb ik er geen moeite mee, ik zie het niet eens meer staan.

Bezoekers viel het wel op, telkens kreeg ik er opmerkingen over. Dat boeide allemaal niet zo, tot de post een pakketje wilde afleveren en mijn naam niet achter de betreffende deurbel zag staan, dus het pakketje retour zond. Daarom heb ik er vanochtend maar een sticker overheen geplakt.

En dat deed ik voor ik op de fiets stapte om een nieuw paspoort aan te vragen. Allemaal niet ingewikkeld, fotootje inleveren, vingerafdrukken laten nemen, formulier nakijken, of er geen fouten in zitten. En hoewel ik voorbereid was, hield ik even mijn adem in bij de regel: partner. Daar staat dan ijskoud achter: nee.

Langzaam maar zeker worden de sporen van onze relatie verder uitgewist.

Opruimen

Het gebeurt niet vaak dat ik het zo druk heb als de afgelopen 2 weken. 

Vorige week ging een werkdag ‘verloren’ met museumbezoek. Die uren zijn gemakkelijk in te halen in de avonduren en in het weekend. En een dag cultuur en bijkletsen met een zus zijn belangrijk genoeg om wat te schuiven in mijn agenda.

Afgelopen week kwam een spoedklus, waar ik net voldoende tijd voor had. Aanpoten, dus. Dat vind ik niet erg en eerlijk gezegd: ik krijg er energie van. Soms heb ik het gevoel van hot naar her te rennen, maar het lukt me steeds beter om de ‘paniek’ te onderdrukken bij de gedachte aan wat er nog allemaal op het programma staat.

Het lijkt wel of op het ogenblik allerlei ‘uitdagingen’ worden georganiseerd, onder andere op weblogs. Op het gebied van eten doe ik daar niet zo hard aan mee, maar ze zetten me wel aan het denken. Zoals de Belgische ’40 dagen zonder vlees’. Ik eet niet elke dag vlees, maar nu let ik daar even wat meer op. Onbewerkt, zonder suiker, zonder graan, zonder… Ik volg die uitdagingen met aandacht, maar voor mijzelf is dat nog een brug te ver. Soms pas ik wel een klein onderdeel toe in mijn eigen eetpatroon, bij mij werken kleine stapjes blijkbaar het beste.

Een opruimuitdaging, daar doe ik nu wel min of meer aan mee. De bedoeling is elke dag een plank op te ruimen. Ik ben wel iemand die dan na één plank de rest van de kast ook maar doet, onder het motto: als je toch bezig bent...

Mede daarom neem ik die plank gewoon niet al te letterlijk. Zo heb ik vanochtend restjes kaas geraspt (altijd handig) en opgespaard oud brood vermalen tot paneermeel. Die staan voor mij voor de plank die ik vandaag zou opruimen.

Morgen wil ik mijn balkon klaarmaken voor het moestuinseizoen. Dus staat mijn balkon voor de plank die morgen opgeruimd ‘moet’ worden.

Het moge duidelijk zijn: na bijna een jaar alleen ben ik nog steeds bezig mijn leven opnieuw in te richten. Ik blijf het proberen.