Grenzen

De plannen voor deze twee vrije weken waren: lezen (te weinig gelukt), op stap gaan (redelijk gelukt) en computer oppeppen (niet gelukt). 

Dat laatste is een kwestie van koudwatervrees. Als de laptop nu crasht, staan alle belangrijke bestanden geback-upt op een externe harde schijf. Dan moet alles wel opnieuw worden geïnstalleerd en is elk teruggevonden en teruggezet bestand een bron van tijdelijke vreugde. Maar als nu bij het oppeppen iets misgaat, is elk verloren bestand een kleine ramp. Hoewel dat natuurlijk relatief is, misschien wat lastig, maar niet fataal (hoop ik).

De lafaard in mij (of de voorzichtige, net wat je wilt) neigt nu naar het aanschaffen van een nieuwe laptop. Ook dan moet ik een computer opnieuw inrichten, maar heb ik wel mijn vertrouwde toetsenbord met inhoud achter de hand.

Het uitstellen van deze technische oppepper, de directe reden om twee weken vrij te nemen, heeft wel geleid tot het aanpakken van een andere uitgestelde klus: technische hulp zoeken. Zodat ik bij problemen niet dagen kwijt ben met informatie zoeken op internet, mailen met slimme neef, nadenken en twijfelen. Hoe graag ik ook mijn zaakjes zelf op wil knappen, dit is toch echt een geval waarbij een helpende hand zeer welkom is. Zelfs mijn (drang naar) zelfstandigheid kent eindelijk grenzen.

Sisser

De vraag was: hoe reageer ik?

Er schoten heel veel gedachten, gevoelens, emoties en mogelijke reacties door mijn hoofd. De klap was minder hard dan een jaar geleden. Maar veel scheelt het niet. Terwijl ik me had voorgenomen een jaar na dato niet verbitterd te zijn. Blijkbaar heeft de pijn nog geen dik litteken gekweekt dat tegen een stootje kan. Bitterheid ligt dicht onder de oppervlakte. Voor het eerst in maanden heb ik weer gehuild, om hem, om ons, om gemiste kansen.

Opeens kwam de vraag: ik reageer op de mededeling dat iemand gaat verhuizen. Maar wie gaat er verhuizen? Op wie reageer ik?

De persoon die ik dacht te kennen, de persoon die hij 15 jaar heeft voorgewend te zijn?

De persoon die hij vorig jaar bleek te zijn, toen er een paar onbekende, niet zo prettige eigenschappen de kop op staken?

De persoon die hij nu is?

Uit gewoonte neig ik te reageren op de eerste, op wie ik 15 jaar heb gereageerd.

Uit verdriet neig ik te reageren op de tweede, op hem reageer ik al een jaar lang.

Maar realiteit is dat ik op de laatste zou moeten reageren. En die ken ik niet. Ruim een jaar geleden heeft hij me definitief buitengesloten. Nou ja, dat was de fysieke uitsluiting. De geestelijke uitsluiting was een jaar of twee daarvoor al begonnen, misschien zelfs eerder. Hoezeer ik ook twijfel of ik hem ooit echt heb gekend, zeker is dat ik hem nu niet meer ken. Ik weet niet meer wat hij doet, wat hij eet, wat hij aantrekt, de kleur van zijn nieuwe auto…

Mijn reactie? Mijn waardering dat hij het zelf vertelde, zodat ik het niet van anderen hoefde te horen. Alle gedachten, emoties en primitieve reacties houd ik voor mezelf. Akelig beleefd, ik weet het.   

Glazen bol

De afgelopen tijd te veel gewerkt, te weinig tijd voor mezelf. Of voor mijn weblog. En ik loop weer op mijn tenen, dus tijd om gas terug te nemen. En meer te schrijven.

Afgelopen weekend droomde ik dat Ex in Londen zou gaan werken. Op zich geen raar idee, hij werkt(e)  voor  een multinational. Waarom ík me druk moest maken over de verhuizing, was niet duidelijk, want ik hoefde toch niet mee? Daar heeft hij zijn Neurotische Groene Blaadje toch voor?

Toch besprak hij alles met mij. Wat er geregeld moest worden, huisvesting, noem maar op.

Tot hij vertelde dat hij toestemming van haar had om in Londen te gaan werken. Dat ze hem steunde. En opeens hoefde ik niks meer te doen en te regelen, dat zou hij samen met haar doen.

Die droom knaagde even, want het leek in de kern op hoe het een jaar geleden was gegaan. Net als bij de droom over haar zwangerschap vroeg ik me af of ik voorspellende gaven had. Nog niks over een baby gehoord, dus met die gaven loopt het wel los. Langzaamaan bekroop me wel het gevoel dat ik me misschien wat minder met zijn familie zou moeten inlaten. Zoals vorige week, toen heb ik zijn ouders geholpen in hun nieuwe huis, terwijl dat toch eigenlijk van de gekke is, de ex-schoondochter springt bij waar eigen kinderen het laten zitten.

Vanavond beantwoordde hij een zakelijke vraag van mij, die ik via de e-mail had gesteld. Voor hem was die e-mail meteen de perfecte gelegenheid om mij te vertellen dat hij gaat verhuizen, hij gaat samenwonen met haar.

Mijn toestand zou kunnen worden omschreven als: verschillende gevoelens en emoties strijden om aandacht. Of beter gezegd: ik wacht eventjes met een reactie.

Zij gelooft (nog niet) in mij

Gisteren bij de buurvrouw bekeken wat ze allemaal aan het doen was in haar huis. Fleurige tegeltjes in de keuken (waar ze achteraf over twijfelt), een kamer schilderen, flink op dieet (waarom houdt zij dat wel vol en blijf ik overvallen worden door snaaibuien?). Mijn eerste reactie was: Als ik ergens mee kan helpen, geef maar een gil. Wel was ik zo slim om te bedenken dat ik beter kan wachten met het doen van dat aanbod, tot ze klaar is met het voegen van de tegels.  :-)

Achteraf besef ik pas goed hoe absurd zo’n aanbod is. Niet in het algemeen, maar in mijn geval. Thuis is er genoeg te doen, op te ruimen, schoon te maken, in te richten. Daar neem ik de tijd niet voor, maar voor een ander wel? Een soortgelijk aanbod ging uit naar iemand die naar het buitenland verhuist: Als ik kan helpen, laat het weten. Bedoeld als een steuntje in de rug in roerige, drukke tijden, maar waarom sprint ik anderen te hulp, terwijl bij het idee van opruimen in mijn eigen huis me de moed heel diep in de schoenen zakt?

Het is me de laatste tijd steeds duidelijker geworden dat ik anderen wel kan opvangen, stimuleren, helpen, maar mezelf niet of nauwelijks. En volgens mij zit daar de crux van mijn apathie, lethargie, uitstelgedrag en zoektocht. Ik geloof in anderen, overtuig ze dat ze meer kunnen dan ze zelf denken. Nu alleen nog mezelf overtuigen.

Puzzelen

Een paar erg drukke weken gehad. Werken in het weekend. Niet alleen het bijbaantje op zaterdagmiddag, maar ook het reguliere werk.

En weer het gevoel hebben dat het leven langs me heen glipt. Dat ik stilsta. Dat er meer in het leven is dan werken, huishouden en werken. Dat ik meer zou kunnen doen dan werken. Dat ik meer zou willen doen dan werken.

Op één of andere manier kan ik me er maar niet toe zetten om aan de slag te gaan, nieuwe wegen in te slaan. Het lijkt of ik me verstop achter mijn werk, met het idee dat er brood op de plank moet komen. Natuurlijk is een inkomen belangrijk, maar er is speelruimte.

Al maanden roep ik dat ik meer balans wil. Minder werken, meer buiten de deur gaan, meer aandacht voor mezelf. Soms doe ik iets ‘geks’, een kleine afwijking in mijn plannen. Maar dat gaat zelden zonder slag of stoot. Vrijwel altijd is er de afweging met mijn werk, vrijwel altijd gaat mijn werk voor. Onder het motto: als ik tijd overheb, doe ik wel iets leuks. Maar dat komt er zelden van. Want er zijn altijd wel klusjes te doen. Of er is een nieuwe opdracht die ik aanneem, omdat ik toch tijd overheb.

Dat nu het gevoel om iets te ondernemen dringender wordt, is niet zo vreemd. Ex is in therapie (wat wil je, na 15 jaar met mij), buurvrouw knapt huis op (en hoopt dat er voldoende opdrachten binnenkomen om de aanpassingen betalen), vriendin is na verbreken van relatie gaan daten via datingsites en heeft al snel de verbroken relatie hersteld, nichtje van Ex gaat naar het buitenland in de hoop daar een beter op te bouwen na haar vechtscheiding…

Deze mensen doen iets. Voor de één is het dringender dan voor de ander. Maar ze doen iets. En dat kan ik ook. Om te beginnen moet ik niet zeuren dat ik niet weet wat ik wil. Het hele plaatje zit pas in elkaar als alle puzzelstukjes zijn gelegd. Dus moet ik gewoon eens gaan beginnen, zoals met een echte legpuzzel. Eenvoudig beginnen. Met de rand. De invulling komt later wel. Niet in één keer, maar telkens in een hoekje aan de slag gaan. En als ik opeens een stukje zie liggen dat in een andere hoek hoort, ga ik gewoon een tijdje in de andere hoek puzzelstukjes passen tot ik vanuit de verschillende hoeken in het midden beland. En daar het plaatje compleet kan maken.

Verwarrend

Net getelefoneerd met Ex. Zakelijk.

Dan vraag je toch even hoe het gaat. En wordt jou gevraagd hoe het gaat.

En dan begin ik te brabbelen, onzin uit te kramen, dingen te zeggen die nergens op slaan.

Waarom raak ik van de leg als ik hem spreek? Het is vreemd, en tegelijk zo vertrouwd. Maar wat kun je nu wel en niet vragen/zeggen/vertellen?  En als ik dat niet weet, komt er bijna alleen onzin uit, wat nergens over gaat.

Natuurlijk speelt de gedachte mee dat z’n Neurotische Groene Blaadje mee zou kunnen luisteren. Dat voelt niet vrij. Maar ook de wetenschap dat hij mij uit zijn leven heeft gegooid, dus waarom zou ik hem iets over mijn leven vertellen.

Op sommige momenten denk ik even dat ik praat met de man die ik dacht dat hij was. De mens die hij voordeed te zijn. Degene die ik mis. Maar dan realiseer ik me weer hoe hij vorig jaar was, wat hij vorig jaar deed, dan realiseer ik me dat ik praat met iemand die ik, bij nader inzien, niet mag/vertrouw/respecteer.

En dat is verwarrend.

Nieuwe dag, nieuwe kansen

Wakker worden, de katten begroeten, koffie zetten, ontbijten, krant lezen.

Eenvoudig, prettig begin van de dag. Een dag zoals andere dagen.

Steeds vaker ontbreekt in dit rijtje ‘denken aan Ex’ – of beter gezegd: in gedachten (boos) gesprek voeren met Ex.

Tijd heelt niet alle wonden, maar biedt wel gelegenheid om littekenweefsel sterker te laten worden en de wonden te vergeten – niet helemaal, maar wel steeds meer en steeds vaker.